W tej czułości jesteśmy jak poeci

W tej czułości jesteśmy jak poeci.... Zalety wyglądu przez nas opiewane. Asceci, ale na odwrót. Od komfortu Poddaje się pod pięćdziesiątkę zmęczona aorta. Ostrożnie do płuc dym papierosa I dalej po krwi tłoczy go pompa. Zachwyt organizmu w zatrutym spazmie, Kawałek przyjemności w czystym marazmie, Orgazmie minutowym od paru zaciągnięć. Jak bicz pokoleń od czasów Chrystusa. Śpiączka na stojąco i tlen przez rurkę… Madame, wdycha pani truciznę, tak na marginesie. A pan, młody człowieku, nie jest już chory Od prowadzenia rozmów w dymie ze smoły? Do silnika dolewasz drżącą ręką kawę — Taka klątwa heterotrofa: Wprowadzać do organizmu wszystko, co powiedzą idioci. Do piaskownicy z góry rzucając pety. Nie mogą zrozumieć, jak rozwój córki Lekko hamuje niewydolność nerek. Syn z ciałem nie w zgodzie od pięt po lędźwie I patrzy na świat z wózka inwalidzkiego. A często bywa, że zamiast dziecka Tylko trumienka i do miejsca wije się żwir… Dawaj, dalej pozbywaj się stresu. Ciągnij tlen z tytoniowej prasy. Czasem łyknij choć trochę alkoholu. Udowadniaj wszystkim, że wola napakowana Wypadami do klubów i bieganiem za spódniczkami. Drogi prowadzą do znów straconych dób. I w tej głupocie jesteśmy jak poeci… I w tej tępocie szukamy odpowiedzi…