Улыбка

Ніадкуль я бягу ў нікуды Ды па тонкім лязе са сталі. Адлятаюць удаль гарады, Ды і ногі крыху прысталі. На спідометры трыццаць адзін, Ды не год, а зямных увасабленняў. Ненаедны ўнутры Аладзін Прагне страсна ўсё новых здарэнняў. Не замучыў я жменьку такіх, Хто са мною на дыване-самалёце. Сярод прозы — як белы верш, Ды хачу быць у каляровым пераплёце. Часам гэты запал — мне цяжар, Ад сябе не ўцячы мне ніяк. Ды хачу, каб не стыў гэты жар, Каб не сточыў сумневу чарвяк. Ды прыходзіць сезон дажджоў — Вось тады яны лезуць вонкі. Раздушу іх падэшваю зноў І зірну ў адбітак у лужыне тонкай. У каламутнай жыжы ўгледжу ледзь-ледзь Прамяністую, поўную смеху, Можа, і не на ўсе трыццаць два, Тую, што стане запарукай поспеху

Znikąd biegnę donikąd Po cieniutkim ostrzu ze stali, Odlatują miasta w dal, A i nogi już trochę mnie bolą. Na prędkościomierzu trzydzieści jeden, Lecz nie lat, a ziemskich wcieleń. Nienasycony Aladyn we mnie Namiętnie spragniony uniesień. Nie zamęczył tylko garstki tych, Co ze mną lecą na dywanie. Pośród prozy jak biały wiersz, Lecz chcę być w kolorowej oprawie. Czasem ciąży mi ten zapał, Przed samym sobą nie ma ratunku. Ale liczę, że nie ostygnie, Że nie stoczą go robaki zwątpienia. Lecz przychodzi pora deszczów — Wtedy właśnie wyłażą na wierzch. Rozgniotę je szybko podeszwą I spojrzę w odbicie w kałuży. W mętnej brei ledwie dojrzę Promienny, pełen śmiechu, Może nie na wszystkie trzydzieści dwa, Ten, co stanie się kluczem do sukcesu

From nowhere I run to nowhere at all Along a thin blade made of steel, The cities fly off into the distance, And my legs are a little worn out. The speedometer reads thirty-one, Not years, though — earthly incarnations. An insatiable Aladdin inside Passionately craving adventures. He's worn out all but a handful of those Who ride with me on the flying carpet. Among the prose — like blank verse, But I'm in need of a colourful binding. At times this fire is a burden to me, There's no escape from my own self. But I hope it never cools, Never gets gnawed through by the worms of doubt. But then the rainy season comes — That's when they crawl out into the open. I'll crush them quickly under my sole And look at the reflection in the puddle. In the muddy slush I'll barely make out A radiant one, full of laughter, Maybe not showing all thirty-two, The one that will guarantee success