Uśmiech

Znikąd biegnę donikąd Po cieniutkim ostrzu ze stali, Odlatują miasta w dal, A i nogi już trochę mnie bolą. Na prędkościomierzu trzydzieści jeden, Lecz nie lat, a ziemskich wcieleń. Nienasycony Aladyn we mnie Namiętnie spragniony uniesień. Nie zamęczył tylko garstki tych, Co ze mną lecą na dywanie. Pośród prozy jak biały wiersz, Lecz chcę być w kolorowej oprawie. Czasem ciąży mi ten zapał, Przed samym sobą nie ma ratunku. Ale liczę, że nie ostygnie, Że nie stoczą go robaki zwątpienia. Lecz przychodzi pora deszczów — Wtedy właśnie wyłażą na wierzch. Rozgniotę je szybko podeszwą I spojrzę w odbicie w kałuży. W mętnej brei ledwie dojrzę Promienny, pełen śmiechu, Może nie na wszystkie trzydzieści dwa, Ten, co stanie się kluczem do sukcesu