Сомневаться это нормально

Сумнявацца — гэта нармальна. Спатыкацца — крыху больш балюча. Добра, што не ўсё так банальна. А інакш як нам стаць разумнейшымі? Сумнявацца зусім не сорамна. Здацца — таксама зусім не проста. Толькі вельмі бывае крыўдна: На гэтым месцы была кропка росту. Сумнявацца — а як інакш? Столькі «за», ну а «супраць» так шмат. Не вырашаюць праблемы плачам. І судзіць сябе няма чаго строга. Сумнявацца — ісці да рашэння, Нягледзячы ні на што на свеце. Мы ў служэнні знойдзем суцяшэнне, Адзін за аднаго заўсёды адказныя.

Wątpić to normalne. Potykać się — trochę bardziej boli. Dobrze, że nie wszystko jest takie banalne. Bo jak inaczej mamy stać się mądrzejsi? Wątpić to wcale nie wstyd. Poddać się — też wcale nie jest prosto. Tylko bywa bardzo przykro, Że w tym miejscu był punkt wzrostu. Wątpić — a jak inaczej? Tyle „za”, a „przeciw” jeszcze więcej. Problemów nie rozwiązuje się płaczem. I nie ma po co surowo siebie sądzić. Wątpić — to iść ku decyzji, Mimo wszystko na świecie. W służbie znajdziemy pocieszenie, Jedni za drugich zawsze odpowiadamy.

Doubting is normal, it's okay. Stumbling hurts a little bit more. Good thing not everything's cliché — How else would we grow wiser than before? Doubting is not shameful at all. Giving up isn't easy, either. It's just that it can really hurt: Right here was a point of growth. Doubting — how else could it be? So many "for", and "against" — so many too. Problems aren't solved by crying. And there's no need to judge yourself so harshly. Doubting means moving toward a decision, No matter what in all the world. In serving we will find our consolation, We're always answerable for each other.