Страхи

Я, стоячы ў краме каля касы, Задумаўся пра сэнс быцця. Там, дзе снуюць туды-сюды натоўпы, Праз секунды мушу быць і я. Заплюшчыўшы вочы, радуюся тым секундам — Яны цягнуліся даўжэй за той дзень. Так дзіўна, што ў тым месцы людным Упершыню сябе злавіў на гэтым я. Пяцьсот тысяч разоў бываў тут раней І нічога вакол не заўважаў. Там жабрак, працягнуўшы руку ў надзеі, Маўкліва, быццам медытуючы, стаяў. Ты, гледзячы на яго, не адчуеш зайздрасці. Але чаму? Бо страху не ведае ён. Крыж на сабе навошта вырашыў паставіць? Так, грошай няма — ды жыцця не пазбаўлены. Галодны, брудны і апрануты немодна — Такога ўсе абыходзяць бокам. Затое душа яго празрыстая і вольная, Над ёй не ўладны страх — толькі смерць з касой. А мы ўсё купляем, але баімся, Страх заядаючы непратэрмінаванай ежай. Потым змучаныя мы ў ложак кладземся — На мяккае, не ў парку пад сасной. Каб ачысціцца, бяздомным быць не трэба. Але і баяцца вечна сэнсу няма. Жыві сёння і цяпер, і каб не сумна. І не выдумляй сабе непатрэбных бед.

Ja, stojąc w sklepie przy kasie, zamyśliłem się nad sensem istnienia. Tam, gdzie tłumy ludzi śpieszą tam i z powrotem, za kilka sekund i ja mam tam być. Zamykając oczy, cieszę się tymi sekundami — ciągnęły się dłużej niż cały ten dzień. Tak dziwne, że w tym zatłoczonym miejscu po raz pierwszy złapałem się na tym. Pięćset tysięcy razy tu bywałem wcześniej i niczego wokół nie zauważałem. Tam żebrak, wyciągając rękę z nadzieją, stał w milczeniu, jakby medytował. Patrząc na niego, nie poczujesz zazdrości. Ale czemu? Przecież on nie zna strachu. Po co postanowił postawić na sobie krzyżyk? Tak, nie ma pieniędzy — ale nie brak mu życia. Głodny, brudny, ubrany niemodnie — takiego wszyscy omijają z daleka. Za to jego dusza przejrzysta i wolna, nie panuje nad nią strach — tylko śmierć z kosą. A my wciąż kupujemy, ale się boimy, zajadamy strach jeszcze świeżą żywnością. Potem, wykończeni, kładziemy się do łóżka — na miękkie posłanie, nie w parku pod sosną. Żeby się oczyścić, nie trzeba być bezdomnym. Ale wiecznie się bać też nie ma sensu. Żyj dziś i teraz, i żeby nie było nudno. I nie wymyślaj sobie zbędnych nieszczęść.

Standing in the store beside the register, I fell to thinking about the meaning of existence. In this place where crowds of people rush back and forth, in a few more seconds I too would have to move on. I closed my eyes, and was glad for those seconds — they stretched out longer than the whole day. So strange, that in that crowded place, I caught myself, for the first time, doing this. I'd been there five hundred thousand times before and never noticed anything around me. There a beggar stood, hand held out in hope, silent, as if in meditation. Looking at him, you won't feel envy. But why not? He knows no fear. Why has he decided to nail himself to a cross? Yes, he has no money — but he isn't lacking life. Hungry, dirty, dressed in nothing fashionable — everyone gives someone like that a wide berth. And yet his soul is clear and free, untouched by fear — only death, with its scythe, holds sway there. And we keep buying things, and still we're afraid, feeding our fear on food that hasn't yet expired. Then, exhausted, we lie down in bed — on something soft, not in a park beneath a pine tree. You don't have to be homeless to be cleansed. But there's no sense in being afraid forever, either. Live today, right now, and don't let it be dull. And don't invent troubles for yourself that haven't come yet.