Страхі

Я, стоячы ў краме каля касы, Задумаўся пра сэнс быцця. Там, дзе снуюць туды-сюды натоўпы, Праз секунды мушу быць і я. Заплюшчыўшы вочы, радуюся тым секундам — Яны цягнуліся даўжэй за той дзень. Так дзіўна, што ў тым месцы людным Упершыню сябе злавіў на гэтым я. Пяцьсот тысяч разоў бываў тут раней І нічога вакол не заўважаў. Там жабрак, працягнуўшы руку ў надзеі, Маўкліва, быццам медытуючы, стаяў. Ты, гледзячы на яго, не адчуеш зайздрасці. Але чаму? Бо страху не ведае ён. Крыж на сабе навошта вырашыў паставіць? Так, грошай няма — ды жыцця не пазбаўлены. Галодны, брудны і апрануты немодна — Такога ўсе абыходзяць бокам. Затое душа яго празрыстая і вольная, Над ёй не ўладны страх — толькі смерць з касой. А мы ўсё купляем, але баімся, Страх заядаючы непратэрмінаванай ежай. Потым змучаныя мы ў ложак кладземся — На мяккае, не ў парку пад сасной. Каб ачысціцца, бяздомным быць не трэба. Але і баяцца вечна сэнсу няма. Жыві сёння і цяпер, і каб не сумна. І не выдумляй сабе непатрэбных бед.