Сквозь мерный пульс и шум бегущей крови

Праз роўны пульс і шум бягучай крыві. Ад ахілесавай слабасці да ямак каля брыва. Праз выгіны бясконца цудоўнага цела Бяжыць любоў стрымгалоў. Упэўнена і смела. Там няма гадзіннікаў, гадзін пік, ляжачых паліцэйскіх, Няма знакаў «стоп», што стаяць бессэнсоўна. Няма скрыжаванняў, жазлоў, пунсовых светлафораў, Няма рэек і шпал, спазненых экспрэсаў. Яна як глеба для ідэй, здавалася б, бясплённых. Яна як ткач адзення ўсходняга, стракатага, шчыльнага. Як сон — недарэчная, праўдзівая — як ява. Ды свавольная — паспрабуй яе змусіць. Вось ужо сапраўды, хутчэй прыручыць цмока. Не ведае правіл, рамак. Няма над ёй закону. Яна сама закон, адзіны для Сусвету, Адзіны сэнс быцця для нашай тленнай плоці. У яе нельга, як жанчыны, — вушамі. У яе нельга напаўраскрытымі душамі. Яна, слізгаючы ўперта да цэнтра ад ускраін, Не падлізваючыся, не робячы нейкіх страшных таямніц, Цябе ў табе табою кляіць па крупінках. Цябе з табой у табе молячы з'яднацца, Гатовая цэлы свет скласці да тваіх ног. Гатовая задарма прыкрываць твой голы сорам. Гатовая цярпкіх слоў глытаць крыўду. У яе заўсёды да цябе завышанае лібіда. Яна — хімічны фантан лютай страсці. Ды за цябе яна любога разарве на кавалкі. Як часта на яе ссоўваеш фокус? Гарэзуеш з радасцю, адразу ж пачаўшы адпачынак. Не раз на тыдзень, калі чуеш шэпт, Калі толькі плоць кліча папоўніць салодкі досвед. А twenty for per seven з ёй на сувязі, не толькі з гразі ў князі, ці на каленях, у гразі перад барадатым мужам, з каўпаком ды ў расе. І дзяліць, а не валадарыць — вось гэта ўдзячнасць За тое, што трывае дзень за днём бяздарнасць, што лямантуе. За тое, што дзень за днём з надзеяй, без папроку Табой разжаваныя яблыкі разладу Імкнецца вывесці як мага меншай крывёй. Калі бянтэжыць імя — проста называй Любоўю.

Przez miarowy puls i szum płynącej krwi. Od achillesowej słabości po dołeczki przy brwi. Przez zakręty nieskończenie cudownego ciała Biegnie miłość na złamanie karku. Pewna siebie i śmiała. Nie ma tam zegarów, godzin szczytu, śpiących policjantów, Nie ma znaków stopu, sterczących bez sensu. Nie ma skrzyżowań, lizaków, czerwonych świateł, Nie ma szyn i podkładów, spóźnionych ekspresów. Ona jest jak gleba dla idei pozornie jałowych. Ona jest jak tkacz wschodnich szat, pstrych i gęstych. Niedorzeczna jak sen, prawdziwa jak jawa. Lecz samowolna — zmuś ją, to dopiero zabawa. Doprawdy, szybciej da się oswoić smoka. Nie zna reguł, ram. Nie ma nad nią prawa. Ona sama jest prawem, jednym dla Wszechświata, Jedynym sensem bytu dla naszego ciała, co przemija. Nie da się jej, jak kobiety, kochać uszami. Nie da się w nią wejść półotwartymi duszami. Ona, sunąc uparcie od krańców do środka, Nie płaszcząc się, nie robiąc żadnych strasznych tajemnic, Ciebie w tobie tobą skleja okruch po okruchu. Ciebie z tobą w tobie błagając o połączenie, Gotowa cały świat złożyć u twoich stóp. Gotowa za darmo okrywać twój goły wstyd. Gotowa przełykać krzywdę cierpkich słów. Zawsze ma do ciebie podwyższone libido. Ona — chemiczna fontanna dzikiej namiętności. Za ciebie każdego rozerwie na strzępy. Jak często przestawiasz na nią swój fokus? Swawolisz z radością, od razu zaczynając urlop. Nie raz w tygodniu, kiedy słyszysz szept, Kiedy tylko ciało woła, by uzupełnić słodkie doświadczenie. A twenty for per seven z nią w kontakcie, nie tylko z chłopa w pany, czy na kolanach, w błocie przed brodatym mężem w kapturze i sutannie. I dzielić, nie rządzić — oto jest wdzięczność Za to, że znosi dzień w dzień wrzeszczące beztalencie. Za to, że dzień w dzień z nadzieją, bez wyrzutu Przez ciebie przeżute jabłka niezgody Stara się usunąć jak najmniejszym kosztem krwi. Jeśli imię cię krępuje — po prostu nazywaj ją Miłością.

Through the steady pulse and rush of running blood. From the Achilles weakness to the dimples by the brow. Through the curves of an endlessly wonderful body Love runs headlong. Confident and bold. There are no clocks, no rush hours, no sleeping policemen, No stop signs standing there for nothing. No crossroads, no batons, no scarlet traffic lights, No rails and sleepers, no late express trains. She is like soil for ideas that seemed barren. She is like a weaver of eastern garments, motley, dense. Absurd as a dream, true as waking life. But willful — just try and make her. Truly, it'd be quicker to tame a dragon. She knows no rules, no frames. There is no law above her. She is the law herself, the same for the whole Universe, The one meaning of being for our perishable flesh. You can't take her in with your ears, the way women do. You can't enter her with half-opened souls. Sliding stubbornly from the outskirts to the center, Not fawning, not making any terrible secrets, She glues you in you with you, grain by grain. Begging you with you in you to unite, Ready to lay the whole world at your feet. Ready to cover your naked shame for free. Ready to swallow the hurt of bitter words. Her libido for you is always running high. She's a chemical fountain of ferocious passion. Why, she'll tear anyone to pieces for you. How often do you shift your focus onto her? Frolicking with joy, starting your vacation right away. Not once a week, when you hear a whisper, When only the flesh calls to top up the sweet experience. But twenty for per seven in touch with her, not only going from rags to riches, or on your knees, in the dirt before a bearded man in a cowl and a cassock. And to share, not to rule — now that's gratitude For bearing, day after day, a screaming no-talent. For how, day after day, with hope, without reproach, The apples of discord you have chewed She strives to clear away with as little blood as she can. If the name embarrasses you — just call her Love.