Przez miarowy puls i szum płynącej krwi

Przez miarowy puls i szum płynącej krwi. Od achillesowej słabości po dołeczki przy brwi. Przez zakręty nieskończenie cudownego ciała Biegnie miłość na złamanie karku. Pewna siebie i śmiała. Nie ma tam zegarów, godzin szczytu, śpiących policjantów, Nie ma znaków stopu, sterczących bez sensu. Nie ma skrzyżowań, lizaków, czerwonych świateł, Nie ma szyn i podkładów, spóźnionych ekspresów. Ona jest jak gleba dla idei pozornie jałowych. Ona jest jak tkacz wschodnich szat, pstrych i gęstych. Niedorzeczna jak sen, prawdziwa jak jawa. Lecz samowolna — zmuś ją, to dopiero zabawa. Doprawdy, szybciej da się oswoić smoka. Nie zna reguł, ram. Nie ma nad nią prawa. Ona sama jest prawem, jednym dla Wszechświata, Jedynym sensem bytu dla naszego ciała, co przemija. Nie da się jej, jak kobiety, kochać uszami. Nie da się w nią wejść półotwartymi duszami. Ona, sunąc uparcie od krańców do środka, Nie płaszcząc się, nie robiąc żadnych strasznych tajemnic, Ciebie w tobie tobą skleja okruch po okruchu. Ciebie z tobą w tobie błagając o połączenie, Gotowa cały świat złożyć u twoich stóp. Gotowa za darmo okrywać twój goły wstyd. Gotowa przełykać krzywdę cierpkich słów. Zawsze ma do ciebie podwyższone libido. Ona — chemiczna fontanna dzikiej namiętności. Za ciebie każdego rozerwie na strzępy. Jak często przestawiasz na nią swój fokus? Swawolisz z radością, od razu zaczynając urlop. Nie raz w tygodniu, kiedy słyszysz szept, Kiedy tylko ciało woła, by uzupełnić słodkie doświadczenie. A twenty for per seven z nią w kontakcie, nie tylko z chłopa w pany, czy na kolanach, w błocie przed brodatym mężem w kapturze i sutannie. I dzielić, nie rządzić — oto jest wdzięczność Za to, że znosi dzień w dzień wrzeszczące beztalencie. Za to, że dzień w dzień z nadzieją, bez wyrzutu Przez ciebie przeżute jabłka niezgody Stara się usunąć jak najmniejszym kosztem krwi. Jeśli imię cię krępuje — po prostu nazywaj ją Miłością.