Праз роўны пульс і шум бягучай крыві

Праз роўны пульс і шум бягучай крыві. Ад ахілесавай слабасці да ямак каля брыва. Праз выгіны бясконца цудоўнага цела Бяжыць любоў стрымгалоў. Упэўнена і смела. Там няма гадзіннікаў, гадзін пік, ляжачых паліцэйскіх, Няма знакаў «стоп», што стаяць бессэнсоўна. Няма скрыжаванняў, жазлоў, пунсовых светлафораў, Няма рэек і шпал, спазненых экспрэсаў. Яна як глеба для ідэй, здавалася б, бясплённых. Яна як ткач адзення ўсходняга, стракатага, шчыльнага. Як сон — недарэчная, праўдзівая — як ява. Ды свавольная — паспрабуй яе змусіць. Вось ужо сапраўды, хутчэй прыручыць цмока. Не ведае правіл, рамак. Няма над ёй закону. Яна сама закон, адзіны для Сусвету, Адзіны сэнс быцця для нашай тленнай плоці. У яе нельга, як жанчыны, — вушамі. У яе нельга напаўраскрытымі душамі. Яна, слізгаючы ўперта да цэнтра ад ускраін, Не падлізваючыся, не робячы нейкіх страшных таямніц, Цябе ў табе табою кляіць па крупінках. Цябе з табой у табе молячы з'яднацца, Гатовая цэлы свет скласці да тваіх ног. Гатовая задарма прыкрываць твой голы сорам. Гатовая цярпкіх слоў глытаць крыўду. У яе заўсёды да цябе завышанае лібіда. Яна — хімічны фантан лютай страсці. Ды за цябе яна любога разарве на кавалкі. Як часта на яе ссоўваеш фокус? Гарэзуеш з радасцю, адразу ж пачаўшы адпачынак. Не раз на тыдзень, калі чуеш шэпт, Калі толькі плоць кліча папоўніць салодкі досвед. А twenty for per seven з ёй на сувязі, не толькі з гразі ў князі, ці на каленях, у гразі перад барадатым мужам, з каўпаком ды ў расе. І дзяліць, а не валадарыць — вось гэта ўдзячнасць За тое, што трывае дзень за днём бяздарнасць, што лямантуе. За тое, што дзень за днём з надзеяй, без папроку Табой разжаваныя яблыкі разладу Імкнецца вывесці як мага меншай крывёй. Калі бянтэжыць імя — проста называй Любоўю.