Разговор братьев

Брат 1: А па стале я кулаком стукаць не стаў, Апосталу не даспадобы пагрозы. Я папросту яго не заўважаў, А ён жа працягваў распыты. Усё радзей чую галасы людзей шчаслівых, Напэўна, шчасце пакінула харомы. А можа, горш — можа, бесы ўзялі вілы, І здаліся нязломныя Багі. Разгубіўся мой крылаты суразмоўца, Пешшу апосталам і анёлам нельга. Дружа, зрабі ім колы ў панядзелак. Не зможаш сам — дык пакліч мяне… Брат 2: Можа, бесы — гэта самі людзі? Надакучылі ім лятучыя Багі… Наверсе там дакладна не да лёсаў, Ім бы толькі пашыраць харомы. А мы ім усё колы ды каўчэгі, Няхай пройдуцца па Зямлі нагамі, Паглядзяць на парасткі свайго насення, Пальюць з нябёс слязьмі дажджавой вады. Дык што зямныя — чым яны жывуць? Дарамі зямлі ды любоўю Божай. Стараючыся жыць не недзе там, а тут, І ісціну не даць зафарбаваць хлуснёй.

Brat 1: A po stole pięścią walić nie zacząłem, Apostołowi nie w smak są groźby. Po prostu go nie zauważałem, A on wciąż ciągnął swoje pytania. Coraz rzadziej słyszę głosy szczęśliwych ludzi, Pewnie szczęście opuściło komnaty, A może gorzej — może biesy wzięły widły I poddali się Bogowie, co nigdy się nie poddają. Zbaraniał mój skrzydlaty rozmówca — Pieszo apostołom i aniołom nie wolno. Stary, zrób im koła w poniedziałek. Nie dasz rady sam — to zawołaj mnie… Brat 2: Może biesy — to sami ludzie? Znudzili się im latający Bogowie… Tam na górze na pewno nie w głowie im losy, Im by tylko poszerzać komnaty. A my im ciągle koła i arki, Niech przejdą się po Ziemi na nogach, Popatrzą na pędy swoich nasion, Podleją je z nieba łzami deszczowej wody. Więc co ziemscy — czym oni żyją? Darami ziemi i miłością Bożą. Starając się żyć nie gdzieś tam, a tu, I prawdy nie dać zamalować kłamstwem.

Brother 1: I didn't start pounding my fist on the table, The apostle doesn't care for threats. I simply didn't notice him, And yet he kept on asking questions. Less and less I hear the voices of happy people, Maybe happiness has left the halls, Or maybe worse — maybe the demons took up pitchforks And the never-surrendering Gods surrendered. My winged companion was caught flat-footed — Apostles and angels aren't allowed on foot. Buddy, make them some wheels by Monday. If you can't do it yourself, then call me… Brother 2: Maybe the demons are the people themselves? They got sick of the flying Gods… Up there they surely have no time for fates, All they want is to expand their halls. And we keep giving them wheels and arks, Let them take a walk on Earth on foot, Let them look at the sprouts of their seeds, And water them from the sky with tears of rain. So what about the earthly — what do they live by? The gifts of the earth and the love of God. Trying to live not somewhere out there, but here, And not to let the truth be painted over with lies.