Размова братоў

Брат 1: А па стале я кулаком стукаць не стаў, Апосталу не даспадобы пагрозы. Я папросту яго не заўважаў, А ён жа працягваў распыты. Усё радзей чую галасы людзей шчаслівых, Напэўна, шчасце пакінула харомы. А можа, горш — можа, бесы ўзялі вілы, І здаліся нязломныя Багі. Разгубіўся мой крылаты суразмоўца, Пешшу апосталам і анёлам нельга. Дружа, зрабі ім колы ў панядзелак. Не зможаш сам — дык пакліч мяне… Брат 2: Можа, бесы — гэта самі людзі? Надакучылі ім лятучыя Багі… Наверсе там дакладна не да лёсаў, Ім бы толькі пашыраць харомы. А мы ім усё колы ды каўчэгі, Няхай пройдуцца па Зямлі нагамі, Паглядзяць на парасткі свайго насення, Пальюць з нябёс слязьмі дажджавой вады. Дык што зямныя — чым яны жывуць? Дарамі зямлі ды любоўю Божай. Стараючыся жыць не недзе там, а тут, І ісціну не даць зафарбаваць хлуснёй.