Прошу, остановись, мой друг

Прашу, спыніся, мой дружа. Сядзь за стол. Пабудзем побач. Не грузам перажытых пакут, О не, не словам, толькі позіркам У ноч. Глядзі, дзе караблі дрэйфуюць. Хай твой позірк заглыбіцца. І сэрца святла не беражы — Яно там як чыстае паветра патрэбнае. Пачуй праз таямніцу цішыні мяне за сценамі расказаў. Зразумей, што з гэтага даху свет Як акварэльны сон размазаны. І мы вось так ляцім у ночы. Размазаныя ў манатоне. Адно аднаму жыццё і каты. Маўчанне гучыць на фоне. Хай першы гук, што зляціць з вуснаў, Падоўжыць расплывістае рэха. Я не хачу назад у куб, Дзе мы з табой два чалавекі.

Proszę, zatrzymaj się, przyjacielu. Usiądź przy stole. Pobądźmy obok. Nie ciężarem przeżytych mąk, O nie, nie słowem, tylko wzrokiem W noc. Patrz, gdzie statki dryfują. Niech twój wzrok się zanurzy. I światła serca nie oszczędzaj — Tam jest potrzebne jak czyste powietrze. Usłysz przez tajemnicę ciszy mnie za ścianami opowieści. Zrozum, że z tego dachu świat Jak akwarelowy sen jest rozmazany. I tak oto lecimy w nocy. Rozmazani w monotonii. Dla siebie nawzajem życiem i katami. Milczenie brzmi w tle. Niech pierwszy dźwięk, co spłynie z warg, Przedłuży rozmyte echo. Nie chcę z powrotem do sześcianu, Gdzie ty i ja to dwoje ludzi.

Please, stop, my friend. Sit down at the table. Let's just be near. Not with the weight of torments lived through, Oh no, not with a word, only with a gaze Into the night. Look where the ships are drifting. Let your gaze sink in. And don't save your heart's light — It's needed there like clean air. Hear, through the mystery of silence, me behind the walls of stories. Understand that from this roof the world Is smeared like a watercolor dream. And this is how we fly through the night. Smeared out in monotone. Each other's life and executioners. Silence sounds in the background. Let the first sound that slips from the lips Stretch out the blurry echo. I don't want to go back into the cube Where you and I are two people.