А что если навсегда

А што калі назаўсёды Боль засеў і шле прывітанні… Ад вібрацый гудуць правады, Але яго не трывожаць адказы. На жаль, нават словы Не заўсёды даляцяць да адрасата. Вельмі салодкія, як пахлава, Як згушчонкай палітыя матам. А што калі будзе заўсёды Чутны гучны страшны рогат… Пасівела трохі барада, І пад ёй камяком у глотцы твой досвед. Не праглынуць гэты востры кадык, Не замінае, толькі палохае мінакоў. Бачыць чырвонае ўнутраны бык І змятае з шляху ўсё, што можа. Ну вось што калі назаўсёды боль сыдзе. Што тады будзе сэнсам… Перастануць гудзець правады. Цела выкіне вуглякіслы газ.

A co jeśli na zawsze Ból się zadomowił i śle pozdrowienia… Od wibracji buczą przewody, Ale jego nie niepokoją odpowiedzi. Niestety nawet słowa Nie zawsze dolecą do adresata. Bardzo słodkie, jak baklawa, Jak mlekiem skondensowanym polane bluzgami. A co jeśli zawsze będzie Słychać głośny, przerażający rechot… Posiwiała lekko broda I pod nią gulą w gardle twoje doświadczenie. Nie przełknąć tej ostrej grdyki, Nie przeszkadza, tylko straszy przechodniów. Widzi czerwień wewnętrzny byk I zmiata z drogi wszystko, co może. No a co jeśli na zawsze ból odejdzie. Co wtedy będzie sensem… Przestaną buczeć przewody. Ciało wyrzuci dwutlenek węgla.

What if it's forever, The pain's dug in and sends its regards… The wires hum from the vibrations, But the replies don't bother it. Sadly, even words Don't always reach the addressee. Very sweet, like baklava, Like drizzled with cussing like condensed milk. What if there'll always be A loud, frightening cackle heard… The beard has gone a little grey, And under it your experience is a lump in the throat. Can't swallow this sharp Adam's apple, It's no bother, it just scares passers-by. The inner bull sees red And sweeps aside everything it can. Well, what if forever the pain goes away. What will be the meaning then… The wires will stop humming. The body will breathe out carbon dioxide.