Прашу, спыніся, мой дружа

Прашу, спыніся, мой дружа. Сядзь за стол. Пабудзем побач. Не грузам перажытых пакут, О не, не словам, толькі позіркам У ноч. Глядзі, дзе караблі дрэйфуюць. Хай твой позірк заглыбіцца. І сэрца святла не беражы — Яно там як чыстае паветра патрэбнае. Пачуй праз таямніцу цішыні мяне за сценамі расказаў. Зразумей, што з гэтага даху свет Як акварэльны сон размазаны. І мы вось так ляцім у ночы. Размазаныя ў манатоне. Адно аднаму жыццё і каты. Маўчанне гучыць на фоне. Хай першы гук, што зляціць з вуснаў, Падоўжыць расплывістае рэха. Я не хачу назад у куб, Дзе мы з табой два чалавекі.