По утру, распрощавшись с Бангкоком

Раніцай, развітаўшыся з Бангкокам, Чакаем таксі, 2 гадзіны да чэк-іну. Шчыльны сняданак, разбаўлены сокам З раздушанага апельсіна. Маўкліва, крыху павольней за вальс, Асцярожна, як кобра пад флейту, З багажом, у стане трансу, Ад таксі і да самага гейта. Дзеці — гэта кветачкі ў букеце Але паводзяць сябе часта нахабна, Вучаць дарослых жыць у кожным моманце Ну і спаць на хаду, вертыкальна. Пара слоў пра парадкі дагляду: Забіраюць нажы і бутэлькі. Усе ў гумовых белых пальчатках. Усё сур'ёзна, ні ценю ўхмылкі. Наперавес з чамаданамі, моўчкі, З раўнавагай эквілібрыста, І з усмешкай, крыху ваўчынай — Раптам прызнаюць ува мне тэрарыста. Я падумаў, што вось бы выпадкова У пашпарт, у рамцы пячаткі квадратнай Замест штампа і даты банальнай Напісалі — «Мы чакаем вас назад». Не злачынцы, здаецца, але ўсё ж Атмасфера такога працэсу Так уплывае, што думаць не выпадае Стане нават самой сцюардэсе. Усё прайшло — і смутак, і радасць. Нам да месцаў — трыццаць F і E. На борце дзве гадзіны нам трэба Назіраць прыгажосць Зямлі. Так з Баярскім, жонкай і рэчамі, Прыкупіўшы паўсотні парфуму. І з напітымі кавай мошчамі Тупаем у хвост самалётнага трума. Свет мяняўся, мастацтва і мода. Ну і я мяняўся ў памеры Пад уплывам генетычнага кода У сваё крэсла я ўлез ледзь-ледзь. Усю вольную заняў прастору, І праслухаўшы пасланне пілота, Нарэшце размясціўшы багацце, Стаў марыць пра поспех палёту. Прачытаў, што аварыі ў небе Бяспечней за наземныя маршруты. Зверху менш у разы — пішуць у вебе, За год усяго да трохсот трупаў. Разважаючы пра пагрозу жыццю На падставе гэтых жахлівых дадзеных, Пачаў слухаць цалкам сур'ёзна Пра камізэльку і запасны выхад. Хуткім вокам абмацаў брашуру, Але эфект недапітай кавы Плюс сігналы ўнізе ад маніпуры Могуць да горшай прывесці катастрофы. Мая палавіна патрабуе руку, Я кранаюся спацелай далоні. У цішыню ператварыліся ўсе гукі… Неяк хутка дамы сталі меншыя. Вось і пульс вяртаецца ў норму Цукар падае ў экіпажа Моцны пах ад аэракорму Умомант даводзіць да ажыятажу. Хтосьці есць, хтосьці, слінкі глытаючы, Шкадуе, што няма наяўных. Хтосьці лепей ужо пагаладае — Менш гукаў выдасць непрыстойных. Уплятаючы кантэнт з ланч-бокса, Мерна чаўкаючы, глядзяць у экраны. Хтосьці так гэтым працэсам захапіўся, Што ўжо ў кроку ад вечнай нірваны. Спачатку, здавалася, забыўшыся, У стане спакою і ляноты Пасажырка, злёгку адхіліўшыся, Мне сядзеннем сціснула калені. Я і сам ужо не рады гэтай ролі Таго, хто адцягвае ад антракту. Толькі звон нарастаючага болю Прымушае забыць пачуццё такту. Тым не менш, я па-англійску Не сышоў, а танальнасцю гучнай, Як пасол цэлай расы арыйскай Кінуў у паветра I’m sorry безасабова. І ціхенька, як мага пяшчотней, Ледзь крануў пляча асцярожна Можа, сон і значна патрэбней, І праблема мая такая нікчэмная. Аказалася, што дама наперадзе, Прадбачачы магчымасць скандалу, Пад навушнікі, адразу пры ўзлёце Усю выхаванасць распіхала. І мадам, агаліўшы сваю знешнасць, Разрэз вачэй, горды тэмбр прыродны, Праявіла ў рухах няспешнасць — Вось табе і на — Казахстан наш народны. Я ж бо ў туу туралы куэлик Народжаны ў ССР, але казахскай. Так што, будучы з тых жа зямелек, Спакусіліся прыродай в'етнамскай. І ў маіх развагах лэдзі Расплылася ў дабрадушнай усмешцы, Прабачце — узаемна адказаўшы, Гэта, маўляў, незнарок, па памылцы. Але рэальнасць бывае суровай, Глупства ператвараючы ў дылемы. І сеньёра без добрага слова Інфармуе — Вашы праблемы. Што праблемы мае — гэта ясна, Члены ж не ёй прышчамілі. Чую — у паветры стала небяспечна І ў адказ кажу ў тым жа стылі: І сабраўшыся ў долі секунды, Праглынуўшы кіслароду пяць літраў, Я гатовы аблаяць яе ўволю Далей лепш чытаць па субтытрах. Слава Богу, ён быў недзе побач Можа, проста мы сталі крыху бліжэй. Ён шапнуў: вось ад гэтай атруты Сам сабой будзеш больш прыніжаны. Ніадкуль, нібы з бездані, Раптам сказала мая дарагая Адсуньцеся, будзьце ласкавыя, І вочкамі моцна міргаючы. На імгненне час застыў. Я свабоду адчуў у сцёгнах. Сумленне дамы крыху маркотна Спінку крэсла вярнула на месца. Паглядзеўшы ў аблокі праз акенца, Папрасіў за зямлячку прабачэння. Пра сябе пасмяяўшыся трошкі, Стаў запісваць верш.

Z rana, pożegnawszy się z Bangkokiem, Czekamy na taksówkę, 2 godziny do check-inu. Sute śniadanie, rozcieńczone sokiem Ze zgniecionej pomarańczy. Małomównie, odrobinę wolniej niż walc, Ostrożnie, jak kobra przy flecie, Z bagażem, w stanie transu, Od taksówki aż do samego gate'u. Dzieci to kwiatki w bukiecie Lecz zachowują się często bezczelnie, Uczą dorosłych żyć w każdej chwili No i spać w biegu, na stojąco. Parę słów o porządkach kontroli: Zabierają noże i butelki. Wszyscy w gumowych białych rękawiczkach. Wszystko na serio, ani cienia uśmieszku. Z walizkami w garści, w milczeniu, Z równowagą ekwilibrysty, I z uśmiechem odrobinę wilczym — A nuż wezmą mnie za terrorystę. Pomyślałem, że gdyby tak przypadkiem W paszporcie, w ramce kwadratowej pieczątki Zamiast stempla i banalnej daty Napisali — „Czekamy na was z powrotem”. Niby nie przestępcy, ale jednak Atmosfera takiej procedury Tak działa, że myśleć nie przystoi Nawet samej stewardesie. Wszystko minęło, i smutek, i radość. Nasze miejsca — trzydzieści F i E. Na pokładzie przez dwie godziny mamy Podziwiać piękno Ziemi. Tak z Bojarskim, żoną i rzeczami, Dokupiwszy perfum za pięćdziesiątkę. I z napitymi kawą szczątkami Człapiemy na ogon samolotowej ładowni. Świat się zmieniał, sztuka i moda. No i ja zmieniałem się w rozmiarze Pod wpływem kodu genetycznego W swój fotel wlazłem ledwo-ledwo. Zająłem całą wolną przestrzeń, I wysłuchawszy komunikatu pilota, Rozlokowawszy wreszcie swoje bogactwo, Zacząłem marzyć o udanym locie. Przeczytałem, że wypadki w niebie Są bezpieczniejsze niż trasy naziemne. Na górze mniej o wiele — piszą w necie, Rocznie raptem do trzystu trupów. Rozmyślając o zagrożeniu życia Na podstawie tych strasznych danych, Zacząłem słuchać całkiem na serio O kamizelce i wyjściu zapasowym. Pobieżnym wzrokiem obmacałem broszurę, Lecz efekt niedopitej kawy Plus sygnały w dole od manipury Mogą wieść ku gorszej katastrofie. Ślubna żąda mojej ręki, Dotykam spoconej dłoni. W ciszę zmieniły się wszystkie dźwięki… Jakoś szybko domy zrobiły się mniejsze. No i puls wraca do normy Załodze spada cukier Silny zapach lotniczej paszy W mig doprowadza do szału. Ktoś je, ktoś, przełykając ślinkę, Żałuje, że nie ma gotówki. Ktoś woli już przegłodować — Wyda mniej dźwięków nieprzyzwoitych. Pałaszując zawartość lunchboxa, Miarowo mlaszcząc, patrzą w ekrany. Ktoś tak się w tym procesie zatracił, Że już o krok od wiecznej nirwany. Z początku, jakby w zapomnieniu, W stanie spokoju i lenistwa Pasażerka, lekko się odchyliwszy, Przygniotła mi siedzeniem kolana. Sam już nie jestem rad tej roli Tego, kto odciąga od antraktu. Tylko dzwon narastającego bólu Każe zapomnieć o takcie. Mimo to nie wyszedłem po angielsku, Lecz donośnym tonem, Jak ambasador całej rasy aryjskiej Rzuciłem w powietrze bezosobowe I’m sorry. I cichutko, jak najczulej, Lekko dotknąłem ramienia ostrożnie Może sen jest o wiele ważniejszy, A mój problem tak znikomy. Okazało się, że dama przede mną, Przewidując możliwość awantury, Pod słuchawki, zaraz przy starcie Całe dobre wychowanie upchnęła. I madame, odsłoniwszy swą powierzchowność, Krój oczu, dumną barwę głosu wrodzoną, Wykazała w ruchach nieśpieszność — A to ci heca — nasz ludowy Kazachstan. Przecież w moim туу туралы куэлик Urodzony w SRR, tyle że kazachskiej. Więc, będąc z tych samych stron, Daliśmy się skusić wietnamskiej naturze. I w moich rozważaniach lady Rozpłynęła się w dobrodusznym uśmiechu Przepraszam — wzajemnie odpowiedziawszy, To niby niechcący, przez pomyłkę. Lecz rzeczywistość bywa surowa, Bzdury zmieniając w dylematy. I seniora bez dobrego słowa Informuje — To pana problem. Że problemy moje — to jasne, Przecież nie jej członki przytrzaśnięto. Czuję — w powietrzu zrobiło się groźnie I w odpowiedzi mówię w tym samym stylu: I zebrawszy się w ułamki sekundy, Połknąwszy pięć litrów tlenu, Gotów jestem zbesztać ją do woli Dalej lepiej czytać z napisami. Chwała Bogu, był gdzieś blisko Może po prostu staliśmy się trochę bliżsi. Szepnął: od tego jadu Sam siebie bardziej poniżysz. Znikąd, jakby z otchłani, Nagle rzekła moja najdroższa Proszę się odsunąć, bądźże pani łaskawa, I mocno mrugając oczkami. Na moment czas zastygł. Poczułem wolność w lędźwiach. Sumienie damy nieco smętnie Oparcie fotela wróciło na miejsce. Popatrzywszy w chmury przez okienko, Poprosiłem o wybaczenie za rodaczkę. W duchu pośmiawszy się troszkę Zacząłem zapisywać wiersz.

In the morning, having said goodbye to Bangkok, We wait for a taxi, 2 hours till check-in. A hearty breakfast, washed down with juice From a squashed orange. Few words, a little slower than a waltz, Carefully, like a cobra to the flute, With luggage, in a state of trance, From the taxi all the way to the gate. Kids are the little flowers in a bouquet But they often act quite cheeky, They teach grown-ups to live in every moment And to sleep on the go, standing up. A couple of words on the security routine: They take away knives and bottles. Everyone's in white rubber gloves. It's all serious, not a hint of a smirk. Lugging suitcases, in silence, With a tightrope walker's balance, And with a smile that's a little wolfish — What if they take me for a terrorist. I thought how nice it'd be if, by chance, In my passport, in the frame of a square stamp, Instead of the stamp and a banal date They wrote — "We're waiting for you to come back." We're not criminals, it seems, but still The atmosphere of such a procedure Weighs on you so that thinking becomes improper Even for the stewardess herself. It's all behind us, sorrow and joy. Our seats — thirty F and E. On board for two hours we've got To watch the beauty of the Earth. So with Boyarsky, my wife and our things, Having picked up fifty bucks' worth of perfume, And with our coffee-soaked old bones We trudge to the tail of the airplane's hold. The world was changing, art and fashion. And I was changing too, in size Under the influence of my genetic code I barely squeezed into my seat. I took up all the free space, And having heard the pilot's message, Having finally stowed my riches, I began to dream of a successful flight. I read that accidents in the sky Are safer than routes on the ground. Up there it's many times fewer — they write on the web, Just up to three hundred corpses a year. Pondering the threat to life Based on these terrible figures, I started listening in total seriousness About the life vest and the emergency exit. I felt over the brochure with a hasty glance, But the effect of the unfinished coffee Plus signals down below from the manipura Could lead to a worse catastrophe. My better half demands my hand, I touch her sweaty palm. All the sounds turned into silence… Somehow the houses shrank so fast. And now the pulse comes back to normal The crew's blood sugar is dropping The strong smell of the airline feed Instantly whips everyone into a frenzy. Someone eats, someone swallowing drool Regrets having no cash on them. Someone would rather go hungry — Fewer indecent sounds will come out. Gobbling the content of their lunch boxes Chewing steadily, they stare at their screens. Someone got so carried away by the process They're a step away from eternal nirvana. At first, seemingly lost in oblivion, In a state of calm and laziness, A passenger, leaning back slightly, Crushed my knees with her seat. I'm not happy with this role myself Of the one who spoils the intermission. But the ringing of the growing pain Makes me forget all sense of tact. Nevertheless, I didn't take French leave, But in a booming tone, Like an ambassador of a whole Aryan race, I tossed an impersonal I’m sorry into the air. And quietly, as gently as I could, I lightly, carefully touched her shoulder Maybe sleep is far more needed, And my problem is so trivial. It turned out the lady in front, Foreseeing the chance of a scene, Under her headphones, right at takeoff, Had shoved away all her manners. And madam, revealing her looks, The shape of her eyes, a proud natural timbre, Showed unhurriedness in her movements — Well, what do you know — our own folk Kazakhstan. After all, my туу туралы куэлик says I was born in the SSR, the Kazakh one. So, being from the same old lands, We were both lured by Vietnamese nature. And in my imaginings the lady Melted into a good-natured smile Answering — sorry, likewise, It was, you know, unintended, by mistake. But reality can be harsh, Turning nonsense into dilemmas. And the señora, without a kind word, Informs me — Your problem. That the problems are mine — that's clear, It wasn't her members that got pinched. I sense the air's turned dangerous And I answer in the same style: And pulling myself together in split seconds, Gulping down five liters of oxygen, I'm ready to give her a proper earful What follows is better read in subtitles. Thank God, he was somewhere nearby Or maybe we just got a little closer. He whispered: with this poison You'll only humiliate yourself more. Out of nowhere, as if from the abyss, My darling suddenly said Move up, please, be so kind, Blinking her little eyes hard. For a moment time froze. I felt freedom in my loins. The lady's conscience, a bit glumly, Put the seatback back in place. Looking at the clouds through the window, I asked forgiveness for my countrywoman. Chuckling a little to myself I started writing down a poem.