Почемучки

Я тое, што адбываецца ў маім свеце, Не тлумачу роўным лікам нікому. Хаджу-блукаю я па сваёй кватэры І, як удод, сабе талдычу: «Чаму?» Ну чаму не любім тых, хто з намі побач, І ўсё кагосьці шукаем недзе там? З уборам Prada ці з моцным задам, А не таго, хто вернасць захаваў марам. Ну чаму ў сябе мы часам не верым, І часцей у тыя моманты, калі трэба б? Ты не тупейшы за персанажа Джыма Кэры, А калі з гэтым не згодны — то, на жаль. Ну чаму мы застаёмся абыякавымі Да чужой бяды, усмешак, думак, патрэб? Для нашых спрытных і пагаслых душ так трэба Пабольш драйву — дапамагаць жа сумна. Ну чаму шум грошай глушыць сэрца ноты, Грукоча начамі, немагчыма адпачыць? Хто там? Сто грамаў поту, але ты Ад спазмаў ванітаў не здольны зноў заснуць. Ну чаму, ну чаму мы чамучкі, Усё шалеем, ды Бог нам не дазваляе? З аўчынку неба — дар для жменькі пакутнікаў, А тых, хто з верай, ён не абдзеліць.

To, co dzieje się w moim świecie, nikomu w ogóle nie tłumaczę. Chodzę, błądzę po swoim mieszkaniu i jak dudek powtarzam sobie: „Dlaczego?” No dlaczego nie kochamy tych, co są tuż obok, i wciąż szukamy kogoś gdzieś tam? W stroju od Prady albo z jędrnym tyłkiem, zamiast tego, kto dochował wierności marzeniom. No dlaczego czasem nie wierzymy w siebie, i częściej właśnie wtedy, gdy trzeba by? Nie jesteś głupszy od bohatera Jima Carreya, a jeśli się z tym nie zgadzasz, cóż, trudno. No dlaczego zostajemy obojętni na cudzą biedę, uśmiechy, myśli, potrzeby? Naszym sprytnym i wypalonym duszom potrzeba więcej dreszczyku — pomoc jest przecież nudna. No dlaczego hałas pieniędzy zagłusza nuty serca, stuka po nocach, nie sposób odpocząć? Kto tam? Sto gramów potu, ale ty przez skurcze wymiotne nie możesz znów zasnąć. No dlaczego, no dlaczego wciąż pytamy dlaczego, szalejemy, a Bóg nam nie każe? Niebo wielkości owczej skórki — dar dla garstki męczenników, a tym, co mają wiarę, niczego nie poskąpi.

Whatever's going on in my own world, I don't explain it to anyone at all. I wander back and forth through my apartment muttering to myself, like some hoopoe bird: "Why?" But why don't we love the ones right beside us, while we keep hunting for someone else out there — someone dressed in Prada, or with a nicer figure, instead of the one who stayed loyal to our shared dreams? But why do we sometimes stop believing in ourselves, more often exactly when we need it most? You're no dumber than some Jim Carrey character, and if you don't agree with that — well, too bad. But why do we stay so indifferent to someone else's trouble, their smiles, their thoughts, their needs? Our clever, burnt-out little souls, it seems, need more of a rush — helping is just so boring. But why does the noise of money drown out the heart's own notes, knocking through the night till you can't rest at all? Who's there? A hundred grams of sweat, and you, gagging through the spasms, can't fall back asleep. But why, oh why are we all such why-askers, raging on and on while God tells us not to? The sky shrinks small — a gift for a handful of martyrs, but the ones who keep their faith, he won't leave empty-handed.