Раніцай, развітаўшыся з Бангкокам

Раніцай, развітаўшыся з Бангкокам, Чакаем таксі, 2 гадзіны да чэк-іну. Шчыльны сняданак, разбаўлены сокам З раздушанага апельсіна. Маўкліва, крыху павольней за вальс, Асцярожна, як кобра пад флейту, З багажом, у стане трансу, Ад таксі і да самага гейта. Дзеці — гэта кветачкі ў букеце Але паводзяць сябе часта нахабна, Вучаць дарослых жыць у кожным моманце Ну і спаць на хаду, вертыкальна. Пара слоў пра парадкі дагляду: Забіраюць нажы і бутэлькі. Усе ў гумовых белых пальчатках. Усё сур'ёзна, ні ценю ўхмылкі. Наперавес з чамаданамі, моўчкі, З раўнавагай эквілібрыста, І з усмешкай, крыху ваўчынай — Раптам прызнаюць ува мне тэрарыста. Я падумаў, што вось бы выпадкова У пашпарт, у рамцы пячаткі квадратнай Замест штампа і даты банальнай Напісалі — «Мы чакаем вас назад». Не злачынцы, здаецца, але ўсё ж Атмасфера такога працэсу Так уплывае, што думаць не выпадае Стане нават самой сцюардэсе. Усё прайшло — і смутак, і радасць. Нам да месцаў — трыццаць F і E. На борце дзве гадзіны нам трэба Назіраць прыгажосць Зямлі. Так з Баярскім, жонкай і рэчамі, Прыкупіўшы паўсотні парфуму. І з напітымі кавай мошчамі Тупаем у хвост самалётнага трума. Свет мяняўся, мастацтва і мода. Ну і я мяняўся ў памеры Пад уплывам генетычнага кода У сваё крэсла я ўлез ледзь-ледзь. Усю вольную заняў прастору, І праслухаўшы пасланне пілота, Нарэшце размясціўшы багацце, Стаў марыць пра поспех палёту. Прачытаў, што аварыі ў небе Бяспечней за наземныя маршруты. Зверху менш у разы — пішуць у вебе, За год усяго да трохсот трупаў. Разважаючы пра пагрозу жыццю На падставе гэтых жахлівых дадзеных, Пачаў слухаць цалкам сур'ёзна Пра камізэльку і запасны выхад. Хуткім вокам абмацаў брашуру, Але эфект недапітай кавы Плюс сігналы ўнізе ад маніпуры Могуць да горшай прывесці катастрофы. Мая палавіна патрабуе руку, Я кранаюся спацелай далоні. У цішыню ператварыліся ўсе гукі… Неяк хутка дамы сталі меншыя. Вось і пульс вяртаецца ў норму Цукар падае ў экіпажа Моцны пах ад аэракорму Умомант даводзіць да ажыятажу. Хтосьці есць, хтосьці, слінкі глытаючы, Шкадуе, што няма наяўных. Хтосьці лепей ужо пагаладае — Менш гукаў выдасць непрыстойных. Уплятаючы кантэнт з ланч-бокса, Мерна чаўкаючы, глядзяць у экраны. Хтосьці так гэтым працэсам захапіўся, Што ўжо ў кроку ад вечнай нірваны. Спачатку, здавалася, забыўшыся, У стане спакою і ляноты Пасажырка, злёгку адхіліўшыся, Мне сядзеннем сціснула калені. Я і сам ужо не рады гэтай ролі Таго, хто адцягвае ад антракту. Толькі звон нарастаючага болю Прымушае забыць пачуццё такту. Тым не менш, я па-англійску Не сышоў, а танальнасцю гучнай, Як пасол цэлай расы арыйскай Кінуў у паветра I’m sorry безасабова. І ціхенька, як мага пяшчотней, Ледзь крануў пляча асцярожна Можа, сон і значна патрэбней, І праблема мая такая нікчэмная. Аказалася, што дама наперадзе, Прадбачачы магчымасць скандалу, Пад навушнікі, адразу пры ўзлёце Усю выхаванасць распіхала. І мадам, агаліўшы сваю знешнасць, Разрэз вачэй, горды тэмбр прыродны, Праявіла ў рухах няспешнасць — Вось табе і на — Казахстан наш народны. Я ж бо ў туу туралы куэлик Народжаны ў ССР, але казахскай. Так што, будучы з тых жа зямелек, Спакусіліся прыродай в'етнамскай. І ў маіх развагах лэдзі Расплылася ў дабрадушнай усмешцы, Прабачце — узаемна адказаўшы, Гэта, маўляў, незнарок, па памылцы. Але рэальнасць бывае суровай, Глупства ператвараючы ў дылемы. І сеньёра без добрага слова Інфармуе — Вашы праблемы. Што праблемы мае — гэта ясна, Члены ж не ёй прышчамілі. Чую — у паветры стала небяспечна І ў адказ кажу ў тым жа стылі: І сабраўшыся ў долі секунды, Праглынуўшы кіслароду пяць літраў, Я гатовы аблаяць яе ўволю Далей лепш чытаць па субтытрах. Слава Богу, ён быў недзе побач Можа, проста мы сталі крыху бліжэй. Ён шапнуў: вось ад гэтай атруты Сам сабой будзеш больш прыніжаны. Ніадкуль, нібы з бездані, Раптам сказала мая дарагая Адсуньцеся, будзьце ласкавыя, І вочкамі моцна міргаючы. На імгненне час застыў. Я свабоду адчуў у сцёгнах. Сумленне дамы крыху маркотна Спінку крэсла вярнула на месца. Паглядзеўшы ў аблокі праз акенца, Папрасіў за зямлячку прабачэння. Пра сябе пасмяяўшыся трошкі, Стаў запісваць верш.