Падает слово под тяжестью веса

Падае слова пад цяжарам вагі, Чапляючы краем эфір. Рыфмай праз рыфы міжрадковага прэсу, Як цукар у прэсны кефір. Сцэна сустракае; захоплена госці слухаюць кароткую прамову. Праз секунды чалавек на памосце Распаліць халодную печ. Усе глядзяць, як ён кіруе патокам, жангліруе ім. Але агонь лунае, гарэзуе і паліць незнарок Таго, хто падыме далонь. Вачам відавочнае скрыла заслона, ды слёзы — стваральнікі дзірак… Для слоў, што патокам пад цяжарам вагі Ляцяць у бясконцы эфір.

Spada słowo pod brzemieniem ciężaru, Krawędzią zaczepia o eter. Rymem przez rafy międzywierszowej prasy, Jak cukier w bezsmakowy kefir. Scena wita; zachwyceni goście słuchają — przemowa jest krótka. Parę sekund i człowiek na podeście Rozpali na nowo zimny piec. Wszyscy patrzą, jak włada strumieniem, żongluje nim. Ale ogień krąży, swawoli i parzy niechcący Tego, kto podniesie dłoń. Przed oczami oczywiste skryła zasłona, lecz łzy to twórcy dziur… Dla słów, co strumieniem pod brzemieniem ciężaru Lecą w nieskończony eter.

A word falls under the weight of its weight, Snagging the ether with its rim. A rhyme through the reefs of the between-lines press, Like sugar stirred into bland kefir. The stage gives a welcome; the guests, all elated, attend to a speech that is brief. And seconds later the man on the platform Will blow a cold stove into flame. They all watch him steering the flow, juggling it. But the fire hovers and frolics and carelessly burns The one who will lift up a palm. The obvious hidden from eyes by a curtain, but tears are the makers of holes… For words that in streams under weight of their weight Fly off to the infinite ether.