Они и ты

Калі сказалі — як ты мог пакрыўдзіць гэтых недатрог? Забраўшы іх мірнае гультайства, і лень выставіў за парог. Калі сказалі — ты кат, і добрых людзей не дуры: ад слоў, заблытаных, як зелле, мазгі бягуць кудысьці ўскач. Сказалі — занадта ўжо просты — не падымайся ў поўны рост. Дазволь крыху весялосці, але не кідай без варты пост. Калі сказалі — косць у горле, не тлумач, і не думай, кінь. Хай схаваная твая келля, і дзверы забітыя на цвік. Калісьці скажуць — ён жа меў рацыю, не прадаў свой упарты нораў. Пачнуць прасіцца на пахмелле — ляжы спакойна, як удаў. Калі стомяцца гаварыць і зусім згубяць нітку, ты высунь нос з падзямелля — і далей спакойна жыві.

Kiedy mówili — jak mogłeś obrazić tych drażliwców? Zabrałeś im spokojne nieróbstwo i lenistwo wystawiłeś za próg. Kiedy mówili — tyś jest kat, i dobrych ludzi nie rób w balona: od słów splątanych jak mikstura mózgi gdzieś uciekają w cwał. Mówili — zbyt prosty jesteś — nie podnoś się na pełen wzrost. Pozwól sobie na odrobinę zabawy, lecz nie zostawiaj posterunku bez straży. Kiedy mówili — ość w gardle, nie tłumacz, nie waż się, rzuć to. Niech twoja cela będzie ukryta, a drzwi zabite na gwóźdź. Kiedyś powiedzą — przecież miał rację, nie sprzedał swojej upartej natury. Zaczną się prosić na klina — leż spokojnie jak boa. Kiedy zmęczą się gadaniem i całkiem zgubią wątek, wystaw nos z podziemia — i dalej spokojnie żyj.

When they said: how could you dare offend these touchy souls so rare? You took away their peaceful idling and kicked their laziness out of there. When they said: you're the executioner, so don't you fool the decent crowd: from words as tangled as a potion the brains go galloping off somewhere. They said: you're far too simple, man — don't rise up to your full height. Allow yourself a little fun, but don't leave your post without a guard. When they said: you're a bone in the throat, don't explain, don't you dare, just drop it. Let your cell stay hidden away, its doors nailed shut. Someday they'll say: he was right, you know, he didn't sell his stubborn soul. They'll come begging for a hair of the dog — lie calmly, like a boa. When they get tired of talk and lose the thread for good, you poke your nose out of the dungeon — and calmly go on living.