Мы все боимся, не переставая

Мы ўсе баімся, не перастаючы… А чым па сутнасці ёсць наш страх? Ён, нібы зімовай раніцай брук, Імгненна стыне на нямых вуснах. Калісьці ў дзяцінстве бяздумна, да мяжы… Кідаліся ў віхуру жарсцяў. Упарта ішлі наперад, рызыкуючы целам. Цярпелі ўсё дзеля сваіх ідэй. У гадах сярэдніх, паменшыўшы запал, Мы прадаём мару, мяняючы на ўтульнасць. За бастыёнам ведаў полымя прыстыла… Хто духам слабы — тыя ў іскру плююць. Сябры, не бойцеся і не сумнявайцеся. Ісці сваім шляхам — святая мэта. Вы нават смерці міла ўсміхайцеся. Калі прыйдзе — цягні яе ў ложак. І раніцай ёй яечню нахуткую.. Пакуль спіць — касу ёй навастры. Падкіне анёл з яблыні разладу Белага наліву, ды да чаю калачы. Бацька ўбачыць і дажджом па дахах Усплакне трошкі, не верачы вачам, Што нехта там яго запавет пачуў І служыць шчыра, хоць нават катам. Не бойцеся, нічога не бойцеся, дзеці. Дарыце радасна, не патрабуючы наўзамен. Не трапляйце ў д'ябальскія сеці. Хай нават не хочаце схіліць калень. Не бойцеся верыць у маленькі цуд. Хай страх сцячэ з расслабленага брыва. Мы ўсе вернемся зноў туды, адкуль Усё сатканае з клетачак любові.

Wszyscy się boimy, bez przerwy… A czym w istocie jest nasz strach? On, jak bruk w zimowy poranek, W mgnieniu oka stygnie na niemych ustach. Kiedyś w dzieciństwie bezrozumnie, do granic… Rzucaliśmy się w wir namiętności. Uparcie szliśmy naprzód, ryzykując ciałem. Znosiliśmy wszystko dla swoich idei. W latach średnich, utraciwszy zapał, Sprzedajemy marzenie, zamieniając je na wygodę. Za bastionem wiedzy płomień przygasł… Kto duchem słaby — ci w iskrę plują. Przyjaciele, nie bójcie się i nie wątpcie. Iść własną drogą — to święty cel. Nawet do śmierci uśmiechajcie się miło. Gdy przyjdzie — ciągnij ją w pościel. A rano zrób jej na szybko jajecznicę.. Póki śpi — naostrz jej kosę. Anioł podrzuci z jabłoni niezgody Papierówek, a do herbaty kołacze. Ojciec zobaczy i deszczem po dachach Zapłacze troszkę, nie wierząc oczom, Że ktoś tam usłyszał jego przykazanie I służy szczerze, choćby nawet katom. Nie bójcie się, niczego się nie bójcie, dzieci. Dawajcie radośnie, nie żądając nic w zamian. Nie dajcie się złapać w diabelskie sieci. Nawet jeśli nie chcecie zgiąć kolan. Nie bójcie się wierzyć w mały cud. Niech strach spłynie z rozluźnionej brwi. Wszyscy wrócimy znowu tam, skąd Wszystko utkane jest z komórek miłości.

We're all afraid, without a pause… But what, in essence, is our fear? Like a cobbled street on a winter morning, It freezes instantly on mute lips. Once, in childhood, recklessly, to the limit… We threw ourselves into the whirl of passions. We stubbornly pushed ahead, risking our bodies. We endured it all for the sake of our ideas. In middle years, our ardor damped, We sell our dream, trading it for comfort. Behind a bastion of knowledge the flame has dimmed… The weak in spirit — they spit on the spark. Friends, don't be afraid and don't doubt. To walk your own path is a sacred goal. Smile sweetly even at death. When she comes — drag her into bed. And in the morning, whip her up some eggs.. While she's still asleep — sharpen her scythe. An angel will toss from the tree of discord Some White Transparent apples, and kalach rolls for tea. The Father will see it and, like rain on the roofs, Will shed a little tear, not believing his eyes, That someone down there has heard his commandment And truly serves, even if it's executioners. Don't be afraid, don't be afraid of anything, children. Give joyfully, asking nothing in return. Don't get caught in the devil's nets. Even if you don't want to bend the knee. Don't be afraid to believe in a small miracle. Let fear drain from a relaxed brow. We'll all return again to the place where Everything is woven from cells of love.