Когда некогда

Калі няма калі зазірнуць унутр — потым не абысціся без болю. Каб акінуць усё гэта начынне — не хапае адной сілы волі. Ну вось глянуў, ціхенька, мімаходзь, па версе, паласнуўшы заточкай. Хутка хаваецца лязо ў вусцілку. Пачынае балець абалонка. Але не так, каб уся і адразу. Ачагамі, то тут, то там то. Гэта першая: «Лёгкая фаза». Далей — больш. Смяротнае сальта. Выбівае ў цела апоры, прымушаючы прачнуцца розум. Нежаданне рвецца, з напорам, узяць усё ў рукі за некалькі сутак. Потым цягнецца ланцуг супадзенняў: касякі на працы, з сябрамі. Пасля некалькіх моцных падзенняў фаза два: «Бясконцыя ямы». І вось тут ужо без дапамогі блізкіх абысціся не ўдасца бедаку. Ён, не бачачы, крочыць на рызыкі з наскрозь прадзьмутай флягай. Граняў няма, і без блізкіх няма шанцаў… Ды і чхаць, і на тут, і на там то. Выхад ёсць з канстантнага трансу… Трэцяя фаза: «Смяротнае сальта».

Kiedy nie ma kiedy zajrzeć do środka — potem nie obejdzie się bez bólu. Żeby ogarnąć cały ten sprzęt — nie wystarczy sama siła woli. No to zerknąłem, cichutko, przelotnie, po wierzchu, ciachnąwszy kosą. Szybko chowa się ostrze we wkładkę. Zaczyna boleć powłoka. Ale nie tak, żeby cała i od razu. Ogniskami, to tu, to tam to. To pierwsza: „Lekka faza”. Dalej — więcej. Śmiertelne salto. Wybija ciału podpory, zmuszając rozum, by się zbudził. Niechęć rwie się, z naporem, wziąć wszystko w garść w ciągu paru dób. Potem ciągnie się łańcuch zbiegów okoliczności: wtopy w pracy, z przyjaciółmi. Po kilku mocnych upadkach faza druga: „Niekończące się doły”. I tu już bez pomocy bliskich nie da sobie rady nieborak. Na ślepo wchodzi w ryzyko z na wylot przewianą bańką. Granic nie ma, i bez bliskich nie ma szans… A, mam gdzieś i to tu, i to tam to. Jest wyjście ze stałego transu… Trzecia faza: „Śmiertelne salto”.

When there's no time to look inside — later you can't get by without pain. To take in all this junk at a glance — willpower alone isn't enough. So you glanced, quietly, in passing, skimming the surface, slashing with a shiv. The blade quickly hides in the insole. The shell begins to ache. But not all of it, and not at once. In patches, here and there and there. This is the first: “The Mild Phase.” Then — more. A deadly somersault. It knocks the body's supports away, forcing the mind to wake up. Reluctance bursts out, with force, to take it all in hand within a few days. Then a chain of coincidences drags on: screw-ups at work, with friends. After a few hard falls, phase two: “Endless Pits.” And right here, without the help of loved ones, the poor guy won't manage. Blind, he steps into risks with his flask blown through and through. No edges, and without loved ones, no chance… And to hell with it, with here and with there. There is a way out of the constant trance… Phase three: “The Deadly Somersault.”