А что если всё неправда?

А што, калі ўсё няпраўда? І што шар пад нагамі — плоскі, што не будзе звыклага заўтра і што чыпы ўжывяць нам у мазгі. Не затым, каб кантраляваць думкі… а дапамагчы іх адрэзаць зусім… Ну каму ж патрэбныя гэтыя сэнсы? Калі робаты будуць потым сеяць жыта і даіць кароўку. Пасціць рылсы для асабістага блога. Жыць сям'ёй і гадаваць дзіця і прабачэння прасіць у робаБога. Можа, усё гэта нават не глупства, а наогул наш адзіны спосаб з Сусветам дзяліцца гукам, калі вымрэ апошняя асобіна.

A co, jeśli to wszystko nieprawda? I że kula pod nogami jest płaska, że nie będzie zwykłego jutra i że czipy wszczepią nam w mózgi. Nie po to, żeby kontrolować myśli… tylko pomóc je odciąć całkiem… No komu potrzebne te wszystkie sensy? Skoro roboty będą potem siać żyto i doić krasulę. Wrzucać rolki na prywatnego bloga. Żyć rodziną i wychowywać dziecko i prosić o przebaczenie roboBoga. Może to wszystko nawet nie głupie, a wręcz nasz jedyny sposób, by dzielić się z Wszechświatem dźwiękiem, kiedy wymrze ostatni osobnik.

What if it's all a lie? And the ball beneath our feet is flat, and there won't be the usual tomorrow, and they'll implant chips into our brains. Not to control our thoughts… but to help cut them off altogether… Who even needs all this meaning? If later on the robots will sow the rye and milk old Bessie. Post reels for their personal blog. Live as a family and raise a child and beg forgiveness of the roboGod. Maybe it's not even stupid at all, but actually our only way to share a sound with the Universe when the last specimen dies out.