Когда не знаешь кто и где

Калі не ведаеш, хто і дзе уратуе загрузлыя ў бядзе і ў спакуслівай ядзе мазгі. Шчырая гутарка, два вокі мудрага суседа спапеляць сцяну з трызнення у пыл. Заслона з туману — толькі плод здаровага падману. Ім частуеш сябе, дурня, уволю. Даверыцца камусьці… але толькі так і рвуцца путы. Калі распрануты і разуты чакаеш гасцей і не гасіш святло. Дастаўшы з шафы цёплы плед. Бывае так, што многа гадоў… І вось прыйшоў… вочы ў вадзе… Не ведаеш, хто, калі і дзе.

Kiedy nie wiesz, kto i gdzie uratuje, ugrzęzłe w biedzie i w kuszącym jedzeniu, mózgi. Szczera rozmowa, dwoje oczu mądrego sąsiada spopieli ścianę z bredni w pył. Zasłona z mgły — to tylko owoc zdrowego oszustwa. Nim częstujesz siebie, bałwana, do syta. Zaufać komuś… ale tylko tak rwą się pęta. Kiedy rozebrany i bosy czekasz gości i nie gasisz światła. Wyjąwszy z szafy ciepły pled. Bywa tak, że przez wiele lat… I oto przyszedł… oczy w wodzie… Nie wiesz, kto, kiedy i gdzie.

When you don't know who or where will rescue, stuck in trouble there and in seductive food, your brains. An open conversation, two eyes of a wise neighbor will burn the wall of nonsense down to dust. The veil of fog — is just the fruit of healthy self-deceit. You feed yourself on it, you fool, to your heart's content. To trust someone… but that's the only way the shackles break. When, undressed and barefoot, you wait for a guest and leave the light on. Having taken a warm blanket from the closet. Sometimes it goes on for many years… And then he came… eyes full of water… You don't know who, or when, or where.