Jak często zbaczamy z drogi

Jak często zbaczamy z drogi, Wdeptując znowu w to, w co niosą nas nogi. I czy to Bogowie okazali się zbyt srodzy, Czy może myślokształty aż nazbyt ubogie. Ech, jak to się stało, że oślepło nam oko…? Muczymy w mrok, odliczając noce… Tracąc ostatecznie kontrolę, A każdy dzień wzmaga ból I tak już obolałego, gasnącego ciała. Jak długo grać zasłużoną rolę, Gdzie jak nie zaokrąglaj — na czysto wychodzi zero. Nie ma nawet siły powiedzieć, że wszystko zbrzydło… Gdzie nie spojrzeć — wszyscy wokół winni: Kraj, rząd i suki — biurokraci, Napchało się waty w rozczapierzone ucho — Nic dziwnego, że tam głucho jak w czołgu. Jak mucha bzykucha — z ust same bluzgi. I znów zachody ustępują świtom… I wszystko stoi w tym samym miejscu. I zamiast działać, jak kura na grzędzie, Siedzimy bez celu na pustych i zgniłych jajach. Niestety, nie snajperzy, by trafić dwa zające naraz. Może to wszystko nie jest zbiegiem Zwykłego przypadku i pecha? Może to czysty fart I widać nie da się inaczej. Nie od Mikołaja Świętego — a od Boga W prezencie choć trochę czystych myśli. I sytuacja zesłana, by rosnąć — Przyjąć to wcale nie jest tak prosto. I burza w mózgu — Cóż ja narobiłem? Bez wymówek — przecież wszystko wiedziałem, A więc czułem, że trzeba dorosnąć. Niestety, innej drogi nie było… Wojna światów, wojna światopoglądów. Ciernista droga do radosnych olśnień, Przeżywanych przez każdego po swojemu W nadziei, że spokój przyjdzie kiedyś. A on jest w drodze, w nadziei rychłego spotkania. Spiesz się przyjąć — świat tak szybko przemija. Spiesz się kochać, spiesz się, bo zdążysz, Lecz nie spiesz się z sianiem — zbierzesz, co posiałeś.