Як часта мы збіваемся з дарогі

Як часта мы збіваемся з дарогі, Ступаючы зноў у тое, куды нясуць нас ногі. І ці то Багі аказаліся занадта строгія, Ці то думкаформы занадта ўбогія. Эх, як здарылася так, што асляпіла вочы…? Мычым у цемру, адлічваючы ночы… Страціўшы канчаткова кантроль, І кожны дзень узмацняе боль І без таго хворага, згасаючага цела. Дакуль адыгрываць заслужаную ролю, Дзе як ні акругляй — у сухой рэшце нуль. Няма нават сіл сказаць, што ўсё абрыдла… Куды ні глянь — вакол усе вінаватыя: Краіна, урад і сукі-бюракраты, Набілася ваты ў растапыранае вуха — Не дзіўна, што там, як у танку, глуха. Як Муха-Цакатуха — з вуснаў толькі адны маты. І зноў світанкамі змяняюцца заходы… І ўсё стаіць на тым самым месцы. І замест дзеянняў, нібы кура на седале, Сядзім бязмэтна на пустых і тухлых яйках. На жаль, не снайперы, каб адразу па двух зайцах. Можа, гэта ўсё не супадзенне Простай выпадковасці і нешанцавання? Можа, гэта чыстая ўдача І, мабыць, ніяк нельга інакш. Не ад Мароза Дзеда — а ад Бога У падарунак чыстых думак хоць трохі. І сітуацыя ніспасланая для росту — Прыняць гэта зусім не так ужо проста. І бура ў мозгу — Што ж я нарабіў? Без адгаворак — усё ж ведаў і разумеў, А значыць, адчуваў, што трэба падрасці. На жаль, іншага не было шляху… Барацьба светаў, барацьба светапоглядаў. Церністы шлях да радасных празрэнняў, Што кожны перажывае па-свойму У надзеі, што спакой прыйдзе калісьці. А ён у дарозе, у надзеі хуткай сустрэчы. Спяшайся прыняць — бо свет такі імклівы. Спяшайся любіць, спяшайся, а то паспееш, Ды не спяшайся садзіць — пажнеш тое, што пасееш.