Из тишины, из ночи

З цішыні, з ночы… Ды ладна… з мазгоў. А зрэшты, як бы гэта ні назвалі… са звілістых руін, праз мерны шэпт спальняў… Ладна… з рота. А зрэшты, мозг крычыць з усёй моцы. З цемры кромешнай, з бездані… Ладна… ёсць на тое прычына. А зрэшты, хай як заўгодна — праз дні і ночы, як бы гэта ні назвалі… выразным імем у скандале, голасам халоднай сталі. Ладна… загучала праўда жвава — і яе не схаваць у абломках караблёў, ні ў якой бездані. Вось жа, глянь… эх, дурань. Зноў у цішу, назад — у ночы… Не па-дарослому… А зрэшты…

Z ciszy, z nocy… No dobra… z mózgu. A zresztą, jakkolwiek by to nazwali… z krętych ruin, przez miarowy szept sypialni… Dobra… z ust. A zresztą, mózg krzyczy ile sił. Z nieprzeniknionej ciemności, z otchłani… Dobra… jest ku temu przyczyna. A zresztą, niech będzie jak chce — przez dni i noce, jakkolwiek by to nazwali… wyraźnym imieniem w skandalu, głosem zimnej stali. Dobra… zabrzmiała prawda raźno — i nie ukryjesz jej we wrakach statków, w żadnej otchłani. No przecież, patrz… ech, głuptasie. Znów w ciszę, z powrotem — w noce… Nie po dorosłemu… A zresztą…

Out of silence, out of night… Oh come on… out of the brain. Then again, whatever they might call it… out of winding ruins, through the steady whisper of bedrooms… Fine… out of the mouth. Then again, the brain is screaming with all its might. Out of pitch-dark, out of the deep… Fine… there's a reason for it. Then again, let it go however — through days and nights, whatever they might call it… a clear name in a scandal, a voice of cold steel. Fine… the truth rang out loud and bold — and you can't hide it in the wreckage of ships, in any deep. Look, right there… oh, you fool. Back to the hush again, back — into the nights… Not very grown-up… Then again…