Z ciszy, z nocy

Z ciszy, z nocy… No dobra… z mózgu. A zresztą, jakkolwiek by to nazwali… z krętych ruin, przez miarowy szept sypialni… Dobra… z ust. A zresztą, mózg krzyczy ile sił. Z nieprzeniknionej ciemności, z otchłani… Dobra… jest ku temu przyczyna. A zresztą, niech będzie jak chce — przez dni i noce, jakkolwiek by to nazwali… wyraźnym imieniem w skandalu, głosem zimnej stali. Dobra… zabrzmiała prawda raźno — i nie ukryjesz jej we wrakach statków, w żadnej otchłani. No przecież, patrz… ech, głuptasie. Znów w ciszę, z powrotem — w noce… Nie po dorosłemu… A zresztą…