Стихи с табуретки · оригинал RU · 2026
Глаза, выпученные в пучину
Глаза, выпученные в пучину.
Лучи, выпущенные лучиной.
Не выраженная явно причина
Под выряженной личиной.
Внутри пустота. Скучно.
Не нужно молчать? Нужно?
Потушенная душа. Душно.
Но нужно дышать. Нужно.
И злиться на память, числа
Как будто и нет уж смысла.
Воспоминания слишком слабы,
В которых есть мы, как бы.
Места дальних стран неких
Как книгу листают веки.
Музеи и шумные пабы.
И мы возле них, как бы.
Мы сами как эти страницы
Потрёпаны. Новые лица
На них попадают всё реже.
А старые – память отрежет.
Задумчивость с возрастом выше.
Меньше слушая, больше слышишь.
Заметнее жизни ухабы.
С годами мудреем, как бы…
Вочы, вылупленыя ў бездань
Вочы, вылупленыя ў бездань.
Прамяні, выпушчаныя лучынай.
Не выказаная яўна прычына
Пад прыбранай маскай.
Унутры пустэча. Нудна.
Не трэба маўчаць? Трэба?
Патушаная душа. Душна.
Але трэба дыхаць. Трэба.
І злавацца на памяць, лічбы,
Быццам і няма ўжо сэнсу.
Успаміны занадта слабыя,
У якіх ёсць мы, як бы.
Мясціны далёкіх краін нейкіх
Як кнігу гартаюць павекі.
Музеі і шумныя пабы.
І мы каля іх, як бы.
Мы самі, як гэтыя старонкі,
Пашарпаныя. Новыя твары
На іх трапляюць усё радзей.
А старыя — памяць адрэжа.
Задумлівасць з гадамі вышэй.
Менш слухаючы, больш чуеш.
Прыкметней жыцця выбоіны.
З гадамі мудрэем, як бы…
Черновой перевод, автор его ещё правит
Oczy wytrzeszczone w otchłań
Oczy wytrzeszczone w otchłań.
Promienie wypuszczone z łuczywa.
Niewyrażona wprost przyczyna
Pod wystrojoną maską.
W środku pustka. Nudno.
Nie trzeba milczeć? Trzeba?
Zgaszona dusza. Duszno.
Ale trzeba oddychać. Trzeba.
I złościć się na pamięć, liczby,
Jakby już nie było sensu.
Wspomnienia są zbyt słabe,
W których jesteśmy my, niby.
Miejsca jakichś dalekich krajów
Jak książkę kartkują powieki.
Muzea i głośne puby.
I my obok nich, niby.
My sami jak te strony
Wytarci. Nowe twarze
Trafiają na nie coraz rzadziej.
A stare — pamięć odetnie.
Zaduma z wiekiem rośnie.
Mniej słuchając, więcej słyszysz.
Wyraźniejsze życia wyboje.
Z latami mądrzejemy, niby…
Черновой перевод, автор его ещё правит
Eyes Bulging into the Deep
Eyes bulging out into the deep.
Rays let loose by a splinter-torch.
A cause not plainly expressed
Beneath a dressed-up disguise.
Inside — emptiness. Boring.
No need to stay silent? Or need?
A snuffed-out soul. Stuffy.
But I need to breathe. I need.
And to be angry at memory, at dates —
As if there's no point anymore.
The memories are too weak,
The ones where we exist, sort of.
Places in some faraway lands —
Eyelids leaf through them like a book.
Museums and noisy pubs.
And us next to them, sort of.
We ourselves, like these pages,
Are worn. New faces
Land on them more and more rarely.
And the old ones — memory cuts away.
Pensiveness rises with age.
Listening less, you hear more.
Life's potholes show more clearly.
With the years we get wiser, sort of…
Черновой перевод, автор его ещё правит