Держит нас

Трымае на далоні матуля-зямелька. І ціхенька стогне. Хоча памаліцца. Ды замінае ноша, Поўзаючы па пальцах. Без граша і з грошам, Худзенькіх і з сальцам Маленькіх мурашак, Што думаюць мала. Генных Чэбурашак, У шлемах без забрала. Рыюць, рэжуць, аруць Матчыны далонькі. Што забралі — нашае. Было б што на лыжцы. Ну а калі пуста — Бягуць памаліцца. Чуваць, ціха стогне Матуля-зямелька.

Trzyma na dłoni matula ziemia. I cichutko jęczy. Chce się pomodlić. Lecz przeszkadza brzemię, Pełzając po palcach. Bez grosza i z groszem, Chudziutkich i z sadłem Malutkich mróweczek, Myślących niewiele. Genowych Czeburaszek, W hełmach bez przyłbicy. Ryją, tną i orzą Mamy swej dłoneczki. Co zabrali — nasze. Byle coś na łyżce. A jak pusto będzie — Biegną się pomodlić. Słychać, cicho jęczy Matula ziemia.

In her palm she holds us, Mother Earth, our dear one. Quietly she's moaning. Wants to say a prayer. But a burden hinders, Crawling on her fingers. Penniless and moneyed, Skinny ones and chubby — Tiny little ants, Thinking very little. Genetic Cheburashkas, Helmets with no visor. Digging, cutting, plowing Mother's little palms. What we took is ours now. Long as there's a spoonful. And if it comes up empty — Off they run to pray. You can hear her moaning, Mother Earth, so softly.