Трымае нас

Трымае на далоні матуля-зямелька. І ціхенька стогне. Хоча памаліцца. Ды замінае ноша, Поўзаючы па пальцах. Без граша і з грошам, Худзенькіх і з сальцам Маленькіх мурашак, Што думаюць мала. Генных Чэбурашак, У шлемах без забрала. Рыюць, рэжуць, аруць Матчыны далонькі. Што забралі — нашае. Было б што на лыжцы. Ну а калі пуста — Бягуць памаліцца. Чуваць, ціха стогне Матуля-зямелька.