Что делать?

Што рабіць, калі чужыя думкі, клопаты — чужыя? З вуснаў ляцяць без гуку словы, стралой з лука. Ім розум не даў праходу на масток парахода, у глыбінныя каюты, захоўваючы ўтульнасці цяпло. Што рабіць, калі холад унутры, і сам не малады? І голад — злая цётка — духоўнай хвошча пугай, аж гул ідзе і рэха… Няма маленькай прарэхі для выхаду вонкі. Напіцца — вось табе лужа, наесціся — на, ды ці то дапаможа жыць без болю? Што рабіць? Ты не светач… Пузатая, ды дробязь. Картавіць, мармыча: марнасць, і суцэльная непрыкметнасць. Без палачкі — не нулік. Каля прыбіральні столік. Любімчык Міс Халявы, схіліўшы лоб у славу, лічыць, што справа ў шапцы… Дух звязаны, моўчкі, з кляпам і марыць пра свабоду, на асабістым параходзе знайсці аднойчы шчылінку і ўцячы цішком… Ды вось жа — насцеж дзверы, на волю… не ўпэўнены…

Co robić, gdy są obce cudze myśli, potrzeby? Z ust lecą bez dźwięku słowa, jak strzała z łuku. Rozum nie dał im przejścia na mostek parowca, do głębokich kajut, chroniąc ciepło zacisza. Co robić, gdy jest zimno w środku, a sam już niemłody? A głód — wredna ciotka — duchowym smaga batem, aż huczy i niesie echo… Nie ma małej szczeliny, by wyjść na zewnątrz. Upić się — masz tu kałużę, najeść się — masz, ale czy to pomoże żyć bez bólu? Co robić? Nie jesteś światłem… Brzuchata, ale drobnica. Sepleni, mamrocze: daremność i sama niezauważalność. Bez kreseczki — nie zero. Przy kiblu stolik. Ulubieniec Miss Darmochy, pochyliwszy czoło na chwałę, myśleć, że sprawa w kieszeni… Duch związany, w milczeniu, z kneblem, i marzy o wolności, by na własnym parowcu znaleźć kiedyś szparkę i uciec po cichutku… Ale proszę — drzwi na oścież, na wolność… nie jestem pewien…

What to do when alien are others' thoughts and needs? From lips, without a sound, fly words, like arrows from a bow. The mind won't let them pass onto the steamer's bridge, into the cabins deep below, guarding the warmth of home. What to do when the cold's inside, and you're no longer young? And hunger — that mean old aunt — lashes with a spiritual whip, till it hums and echoes… There's not a tiny gap to get out into the open. Get drunk — here, have a puddle, stuff yourself — here, but will that help you live without the pain? What to do? You're no beacon… Just pot-bellied small fry. Burring, mumbling: futility, and total invisibility. Without the stick — not even a zero. A little table by the toilet. Darling of Miss Freebie, forehead bowed in glory, to think it's in the bag… The spirit's bound, silent, gagged, and dreams of freedom, of finding on its own steamer one day a little crack and slipping quietly away… But look — the doors are wide open, to freedom… not so sure…