Што рабіць?

Што рабіць, калі чужыя думкі, клопаты — чужыя? З вуснаў ляцяць без гуку словы, стралой з лука. Ім розум не даў праходу на масток парахода, у глыбінныя каюты, захоўваючы ўтульнасці цяпло. Што рабіць, калі холад унутры, і сам не малады? І голад — злая цётка — духоўнай хвошча пугай, аж гул ідзе і рэха… Няма маленькай прарэхі для выхаду вонкі. Напіцца — вось табе лужа, наесціся — на, ды ці то дапаможа жыць без болю? Што рабіць? Ты не светач… Пузатая, ды дробязь. Картавіць, мармыча: марнасць, і суцэльная непрыкметнасць. Без палачкі — не нулік. Каля прыбіральні столік. Любімчык Міс Халявы, схіліўшы лоб у славу, лічыць, што справа ў шапцы… Дух звязаны, моўчкі, з кляпам і марыць пра свабоду, на асабістым параходзе знайсці аднойчы шчылінку і ўцячы цішком… Ды вось жа — насцеж дзверы, на волю… не ўпэўнены…