Я быў такім, як ты хацела, я адзін

Я быў такім, як ты хацела, я адзін. Ты, мая Пані, а я твой вечна п'яны Пан. О так, і ў гэтым непачатым рамане, У гэтай чароўнай пяшчоце і нязбытным падмане — Цябе я бачыў зноў і зноў у начышчанай шклянцы. Як у дзяцінстве шкельцы, гледзячы ў калейдаскоп. Ты нібы анёл у пёрках, а я нікчэмны клоп. А гэтыя зубы-калкі — мне ў шыю ці ў лоб. Душа стагнала, плакала, я пракляты граф Дракула. Гнуў лыжкі перад Піфіяй, просячы парады Аракула. Ты ж, акула, і не здрыгануўшы скулой, Імкнучыся забраць усё да апошняй кроплі. Ах, гэтыя крыкі ад удару псіхікай аб граблі. І потым сліна, смаркачы, думкі — раб лі? Як джын… але замест трох жаданняў — вечнасць… І ККД імкнецца ў мінус бясконцасць. Мая стыхія — цемра, ты — яскравы праменьчык святла.. Мая Мальвіна, ты і толькі ты сцягнула гэты ключык… Я вечны пакутнік з вянком цярновым з калючак. І шмат там такіх? Скуголячых, п'яных, бясшчасных? Гатовых колькі хочаш чакаць за ўздых духмяных парфумаў. Гатовы на ўсё, хоць нават на крывавае забойства.. На самае што ні ёсць нечалавечае свінства.. Так, я гатовы: пятля, вяроўка, бэлька, зэдлік… Заснуў там, ці што, гэты кучаравы псеўдалучнік? Ці зламалася оптыка — вось і схібіў крыху, Спадзяюся, гэта толькі яго немаўляцкае свавольства.. А можа, зрэшты, дарма я так наракаю Я злы, я ў лютасці, не падыходзь — урэжу. Ба.. А можа, яе сэрца ўзята не стралой, а куляй… А я ў істэрыцы, няшчасны, у пінжаку, на крэсле… Можа, ёй з ППШ усе семдзесят у цэль І няма надзеі, што ў ёй пачуцці ўцалелі.. Можа, я яшчэ магу, а ёй ужо больш няма чым.. Не галавой — душой яе хачу я быць заўважаны.. У яе цяпер здольнасць кахаць зусім знікла… Знікла ўсё, на што ўсе клеткі цела спадзяваліся.. За эгаізм, за незамужжа атрыманы медалі.. Я моўчкі пакладу букет на помнік пачуццёвай тузе