Parkiet umazany jaskrawoczerwoną farbą

Parkiet umazany jaskrawoczerwoną farbą, Dusza zabita i na ostatnim tchnieniu. Rozstrzelana za to, że strzela oczkami, Śle sercu wersy w strasznym zamęcie. A TO dawno się spieszy, dubluje fokstrotem I wciska gaz, by kładła się wskazówka. Pluje na to, CO tam za zakrętem. Pluje na to, że wkrótce zdechnie wiewiórka. Rozstrzelana z bliska, całkiem bez szansy, Bez pieszczot i bez jakichkolwiek preludiów. Nie wyjaśniając absolutnie żadnych niuansów. I nie ze złości, a żeby zobaczyć, co będzie. Wychodzi, raj i piekło to zwykła kostnica Dla martwych dusz odrzuconych przez właściciela? Pan Bóg i demony prowadzą odwieczny targ: Jednym — zbawić, drugim — zjeść ciałko. Modlitwa jak chirurg — bez bólu wyjmie kule. Przebaczenie — igła, by zszyć rany. Służba dopilnuje, by znów nie zasnęli. Miłość — napełni po brzegi kieszenie