Паркет заляпаны ярка-чырвонай фарбай

Паркет заляпаны ярка-чырвонай фарбай, Душа забітая і на апошнім уздыху. Расстраляная за тое, што страляе вачыма, Шле сэрцу радкі ў жудаснай мітусні. А ТОЕ даўно спяшаецца, двоіць фокстротам І ціскае ў газ, каб клалася стрэлка. Плюе на тое, ШТО там за паваротам. Плюе на тое, што хутка здохне вавёрка. Расстраляная ва ўпор, зусім без шанцаў, Без ласкі і без якіх-небудзь прэлюдый. Не высвятляючы абсалютна ніякіх нюансаў. І не са злосці, а каб паглядзець, што будзе. Выходзіць, рай і пекла — гэта звычайны морг Для мёртвых душ, адкінутых уладальнікам? Гасподзь і дэманы вядуць адвечны торг: Адным — уратаваць, іншым — пад'есці цельцам. Малітва, як хірург, — без болю выме кулі. Дараванне — іголка, каб зацыраваць раны. Служэнне прасочыць, каб зноў не заснулі. Любоў — напоўніць даверху кішэні