Często mi się śni rodzinny dom

Często mi się śni rodzinny dom, Żwirówka, niebieska furtka. Chata na kurzej łapce, „Stój!” — Tabliczka, skrzynki uśmiech krótki. Takich samych obok cały rząd, Lecz ten najmilszy jest dla serca. I cienie śliw, i winogron splot, Co rok w rok nie chce dojrzeć wcale. Oto ława, miękka jak puch. Na niej, u babci na kolanach, Zasnę przy brzęczeniu much. Obudzę się w chłodnej sieni nad ranem. Obudzę się od długiego „mu” — Krasula powolnym krokiem Przejdzie i zniknie w oborze tu, I babci wymię podsunie potulnie. A babcia biegnie, stukając wiadrem, I ja za nią zawsze do pomocy. Strumień mleka dzwoni o chrom, Babcia cicho: „Masz, dotknij.” Potem cedzić, ale kubek dla mnie! Piję łapczywie, strużka na ceratę… Od słodyczy wiercę się we śnie. I słońce przez cienką powiekę Promieniami budzi: „Hej, wstawaj! Pamiętam twój dziecięcy uśmiech! Jak skończysz dzień — to przybiegaj Tam, gdzie niebieska furtka.”