Każdy płacze nad swoim

Każdy płacze nad swoim — może z kimś we dwoje, jeśli jest z kim… lecz częściej tym kimś jest pędzący wiatr. Puchacz zawodzi w szczelinie. Smutną piosenkę zaśpiewały zawiasy — płaczące skrzypce. Krople na parapet wątło zwierzają się z czegoś minionego. Każda — swoim. Okienkom. I spływając, jak po policzkach, w dół, potem — rynnami, na asfalt i na przechodniów… jak dwie kropelki podobnych. Wszyscy idą swoją drogą i w milczeniu płaczą nad swoim.