Poems from a Stool · original EN · 2023
We are trying to explain who we are
We are trying to explain who we are
To all the creatures which surround us
Unfortunately, didn’t get too far
In this pathetical and almost senseless fuss.
We think intelligence we’re owning rules,
And let the others gain from the knowledge.
But what we teach the children in the schools
Is to forget about the bravery and courage
Forget about the unity and peace
And be the only person in the queue.
Making the others stand on their knees
Hopelessly wait until they loving you.
Look proudly at world from up to down
Playing the Gods and dream about rewards
But still we look like stupid selfish clown
Hide shameful acts behind the pretty words.
How many years, centuries have passed?
We still don’t understand a simple truth.
Give more of you before to bite the dust
Will make your soul as clean as ground’s tooth
Мы пытаемся объяснить, кто мы
Мы пытаемся объяснить, кто мы такие,
Всем созданиям, что нас окружают,
Но, к сожалению, далеко не ушли
В этой жалкой и почти бессмысленной возне.
Мы думаем, что интеллект, которым владеем, правит,
И позволяем другим набраться от нас знаний.
Но в школах мы учим детей тому,
Чтоб забыли о храбрости и отваге.
Забыть о единстве и мире
И быть единственным в очереди.
Ставить других на колени
И безнадёжно ждать, пока тебя полюбят.
Гордо смотреть на мир сверху вниз,
Играть в богов и мечтать о наградах.
Но всё равно мы похожи на глупого клоуна-эгоиста,
Прячем постыдные дела за красивыми словами.
Сколько лет, веков уже прошло?
Мы до сих пор не поняли простой истины.
Отдай побольше от себя, пока не сыграл в ящик, —
И душа станет чистой, как зуб земли.
Draft translation, the author is still revising it
Мы спрабуем растлумачыць, хто мы
Мы спрабуем растлумачыць, хто мы ёсць,
Усім стварэнням, што нас акружаюць,
Ды, на жаль, далёка не зайшлі
У гэтай жаласнай і амаль бессэнсоўнай мітусні.
Мы думаем, што розум, якім валодаем, кіруе,
І дазваляем іншым карыстацца з нашых ведаў.
Але ў школах мы вучым дзяцей таму,
Каб забыліся пра мужнасць і адвагу.
Забыць пра еднасць і мір
І быць адзіным у чарзе.
Ставіць іншых на калені
І безнадзейна чакаць, пакуль цябе пакахаюць.
Ганарліва глядзець на свет зверху ўніз,
Гуляць у багоў і марыць пра ўзнагароды.
Ды ўсё адно мы падобныя на дурнога самалюбнага блазна,
Хаваем ганебныя ўчынкі за прыгожымі словамі.
Колькі гадоў, стагоддзяў прамінула?
Мы ўсё яшчэ не разумеем простай ісціны.
Аддай больш сябе, пакуль не адкінуў капыты, —
Гэта зробіць тваю душу чыстай, як зуб зямлі.
Draft translation, the author is still revising it
Próbujemy wyjaśnić, kim jesteśmy
Próbujemy wyjaśnić, kim jesteśmy,
Wszystkim stworzeniom, które nas otaczają.
Niestety, daleko nie zaszliśmy
W tej żałosnej i prawie bezsensownej krzątaninie.
Myślimy, że rozum, który posiadamy, rządzi,
I pozwalamy innym czerpać z naszej wiedzy.
Lecz w szkołach uczymy dzieci tego,
By zapomniały o męstwie i odwadze.
Zapomnieć o jedności i pokoju
I być jedyną osobą w kolejce.
Rzucać innych na kolana
I beznadziejnie czekać, aż cię pokochają.
Patrzeć dumnie na świat z góry,
Bawić się w bogów i marzyć o nagrodach.
A wciąż wyglądamy jak głupi, samolubny klaun,
Chowamy haniebne czyny za ładnymi słowami.
Ile lat, ile stuleci minęło?
Wciąż nie rozumiemy prostej prawdy.
Daj więcej z siebie, zanim zaczniesz gryźć ziemię —
To uczyni twą duszę czystą jak ząb ziemi.
Draft translation, the author is still revising it