Накіроўваю позірк

Накіроўваю позірк углыб начной цішыні. Дзе агні бясконцым каскадам, Як прывітанне з далёкіх светаў вышыні, Ціха шэпчуць — хлопцы, мы побач. І нібыта вось тут, рукою падаць. Гадамі святлу ляцець няма прычыны. Шатл, запушчаны татам, што прайшоў праз маці, Дзень за днём нарэзвае маршчыны. І з захапленнем угрызаючыся ў начны зорапад, Як радар, чакаю спакойна сігналу… Ад мяне, але іншага, імклівы позірк Вечнасць беражліва мне перадала. Усміхнуся цішыні, позірк накіраваўшы туды, Дзе любоў бясконцым каскадам Адраджае забытых амаль назаўжды Тых мяне, хто заўжды будуць побач.