Як грамадзянін даступных каляземных светаў

Як грамадзянін даступных каляземных светаў, У якія не патрэбныя штамп і віза Ці іншыя дакументы, ад верху і да нізу, Я прадстаўляю вам мой вечны дом і прытулак. Я ў ім люблю ўсё-ўсё — ад гор да западзін, І захапляюся кожнай кропляй у вадаспадзе. І кожным крыкам нованароджанага дзіцяці, Ад завіткоў аблокаў да языкоў з нетраў пекла. І быў усюды — расчыненыя межы, маліўся шчыра пад скляпеннямі капліцы, у цэрквах, касцёлах, пад адкрытым небам. Ляжаў пад плітой, на якой чарка з хлебам, тым шматлікім тысячам удалых фатаграфій Пад тост размашыстых шаблонных эпітафій Са стагоддзя ў стагоддзе мазоліла вочы… Быў там, дзе толькі плот ды калючы дрот. Ад буйнага мяне стараліся абараніць планету, Не памятаю дакладна — чырвоную, з кальцом, ці гэту. Ды ці так важна? Ну так, я быў непрыемны, Быў аўтарам сямі плям на Сонцы. Дараваны Свяцілам — дзіця пацешылася, Бацька ў гэтым доме дакладна не нашле праклёнаў. Быў дрэвам — стукаўся людзям у вокны, Ратаваў ад буры — да каранёў прамокшы. Я бачыў тысячы пахавальных працэсій І школьнікаў, што брылі праз лагчыну, сонных. Кідаў у іх жалуды — калі ў руках рагатка, і спелыя жоўтыя грушы — каб было балюча-салодка. Шумеў, рыпеў, у любое надвор'е, Старэў, трухлеў — ды якія мае гады. Бывала, з'яўляўся як міраж у пустыні, як гук гітары, алей на карціне. Мяне размазваў асфальт па мокрых шынах. Я вострым лязом улазіў пад скальп мужчынам. Я быў цацкаю вялікіх і немаўлят, Заклікам, дзеяннем, забойцам іншаверцаў, убогім старым на плячах у нечых унукаў, лістом, дзе жыццё вырашае сотня літар. Хацеў бы ўзгадаць усё, ды каб у дэталях: Лета ў сандалях. Дыскатэкі на двары ў вуалях. Смак лыжкі мёду з малаком, як парыў ногі, Што тата з мамай не заўсёды бывалі строгія. Наадварот, нават часцей справядлівыя, Але чаму так выйшла, што смачнейшыя суседавы слівы. І грушы, яблыкі, ды што там — цэлы двор. Я памятаю, сеў у турму за тое, што злодзей. Праз стагоддзі ўсплываюць водгаласкі: Пухліна ў мозгу. Палачка — дзве яркія палоскі. І няма пачатку, як і няма канца. Мы дзеці агульнай маці і агульнага айца. Дзякуй вам за гэтую вечную абіцель, За тое, што я яе ганаровы мірны жыхар.