Вершы з табурэткі · Раней
Размова з братам
Вітаю, брат.
Ты ж бачыў маўчанне вечнага.
Дзе ні кроку назад.
Дзе наперад — і няма сустрэчных.
Дзе размытыя твары мінакоў,
Раствараючыся ў тумане сумнення,
Знікаюць — іх адчуваю скурай я.
Пакаленне за пакаленнем.
Пакаленне, пакаленне…
Металічны прысмак напалу.
Натхненне, адкравенні,
Непазбежная лёгкасць фіналу.
Ведаеш, брат, там паток бясконцасці
Ападае на мудрыя галовы.
Нам дадзена пазначыцца ў вечнасці.
Мы ў свінец пераплавілі волава.
Што даказана — сёння бессэнсоўна.
Што пабудавана — сёння разбурана.
Абясцэнена вольнадумства.
Ідэалаў межы парушаны.
Мы адно аднаму ўжо абрыдлі.
Нервова чакаем ледзянога маўчання.
Вадаспады славеснасці вылілі
Ад стомы і няўважлівасці.
Мне б душу сваю на прызбу
Пакласці, каб на сонцы адтала.
Ручайком па палях, хоць і маленькім,
Крынічнаю вадою талай.
Арыгінал · RU
Разговор с братом
Здравствуй, брат.
Ты же видел безмолвие вечного.
Где ни шагу назад.
Где вперёд и нет встречных.
Где размытые лица прохожих,
Растворяясь в тумане сомнения,
Исчезают — их чувствую кожей я.
Поколение за поколением.
Поколение, поколение…
Металлический привкус накала.
Вдохновение, откровения,
Неизбежная лёгкость финала.
Знаешь, брат, там поток бесконечности
Ниспадает на мудрые головы.
Нам дано обозначиться в вечности.
Мы в свинец переплавили олово.
Что доказано — ныне бессмысленно.
Что построено — ныне разрушено.
Обесценено свободомыслие.
Идеалов границы нарушены.
Мы друг другу уже опостылили.
Нервно ждём ледяного молчания.
Водопады словесности вылили
От усталости и невнимания.
Мне бы душу свою на завалинку
Положить, чтоб на солнце оттаяла.
Ручейком по полям, хоть и маленьким,
Ключевою водою талою.