Вершы з табурэткі · 2022
Я вазьму за руку Вечнасць
...Я вазьму за руку Вечнасць
І пайду па аблоках,
Падсаджу яе на Млечны,
Падцягнуся — і ўжо там.
Азірнуся, яна хітра
Мне шапне: куды цяпер?
Ды куды заўгодна, Мама.
Я адчыніў і гэтыя дзверы.
-Ну а калі ўслед за намі
Стануць вартавыя бегчы?
-Мы рассыплемся хвалямі —
Не злавіць і не сабраць.
-Ну, тады смялей, мой мілы!
Не забудзь сваё пяро!
І не трать дарэмна сілы,
Далей усё будзе лёгка...
Арыгінал · RU
Я возьму за руку Вечность
...Я возьму за руку Вечность,
И пойду по облакам,
Подсажу её на Млечный,
Подтянусь, залезу сам.
Осмотрюсь, она лукаво
Мне шепнёт:куда теперь?
Да, куда угодно, Мама.
Я открыл и эту дверь.
-Ну а если в след за нами
Станут стражники бежать?
-Мы рассыпемся волнами -
Не поймать и не собрать.
-Ну, тогда смелей, мой милый!
Не забудь своё перо!
И не трать напрасно силы,
Дальше всё будет легко...