Нізка ў падлогу, лоб разбіваючы

Нізка ў падлогу, лоб разбіваючы, Дзякую вам за тое, што, не ведаючы, Сталі маіх думак персанажамі І жывяце ўва мне, як у Бога за пазухай. Жыцці многіх там перакрыжаваныя. Як скала мурашамі ўсыпаная. Лёсы тых, хто трапіў у поле зроку, Як пінцэт, дастаю з расколіны. Языком раздаючы аплявухі, Лезу ў сутнасць мужчыны і жанчыны. Няма ў радку празмернай перадузятасці. Дзеля праўдзівасці не прыменшаныя Сэнсы, вобразы. У іх спалучэнні Сутнасць любові і яе шанаванне. Праз прызму рашэнняў прынятых Відаць рост у пастаянным блуканні, У вечным пошуку нейкай ісціны, Што, як шарык, спрытнымі кісцямі Пад напарстак, соўгаючыся на крэсле, Хавае хітры, усёвідушчы шулер.