Не Новы Запавет

Не Новы Запавет. І не Стары. Усяго толькі спроба зразумець, дзе канчаюся я і дзе пачынаешся ты. Я не вучу цябе жыць, сын. Я сам яшчэ вучуся — ад ценяў на сцяне, ад ранку, калі сэрца цяжэйшае за цела, ад выпадковых людзей, якія прыходзяць, каб сысці, і ўсё роўна нешта пакідаюць. Ты не мой працяг. Я не твой корань. Мы — дзве лініі, якія выпадкова сустрэліся і ненадоўга супалі па кірунку. Мне заўсёды здавалася дзіўным — як можна перадаць шлях? Шлях — не прадмет. Яго нельга завяшчаць, нельга пакласці ў рукі, нельга растлумачыць словамі. Ён выпростваецца толькі ўнутры і толькі тады, калі прыходзіць час. У мяне былі памылкі. У цябе будуць свае. І гэта сумленна. Памылкі — адзіная мова, якую разумее душа. Парады на яе не перакладаюцца. Я не раскажу табе, як жыць. Занадта шмат разоў я бачыў, як ламаюцца людзі, спрабуючы ўпісацца ў чужыя правілы. Хочаш ісці — ідзі. Хочаш упасці — падай. Але калі ўстанеш — зрабі гэта сам. Так ты даведаешся цану кроку. Ведай толькі адно: я калісьці баяўся цемры, пакуль не зразумеў, што цемра — гэта проста пакой да таго, як уключаць святло. А святло заўсёды ўключаецца знутры. І калі аднойчы мяне не стане — не шукай мяне ў памяці. Мяне там няма. Я — у тых рашэннях, якія ты прымаеш, калі нікога побач няма. І ў тым ціхім моманце, дзе ты ўпершыню зразумееш: ты — гэта ты. Не працяг. Не адлюстраванне. Не праект. Проста адзінка шляху, якая сама выбірае — куды ёй расці. І гэтага дастаткова, сын. Сапраўднага больш чым дастаткова.