Мы ўсе тут толькі дзеля кубачка кавы…

Не ўспамінай пра смерць перад сном. А лепей, брат, наогул пра яе не думай... Не думай пра такое, пасля чаго ў горле камяк… Унутры не травень, і вее нудой. Гэтай смуты на сябе не прымярай. Бывай — скажы той сучцы блізарукай, Што не згледзела моцнага і магутнага мужчыну Сярод іншых, хто брэша не па чыне… Хто іржу душы хавае кіслай мінай… Не шукае падставы, задавольваючыся прычынай. Не ўспамінай пра смерць пасля сну І святкуй жыццё, пацягваючыся раніцай, З жонкай мілай аддайся Каме-сутры І кожны дзень, як новая вясна, Цябе ў абдымкі сустрэне добразычліва, Прыняўшы дзіцяці характар непаслухмяны, Добрая, як маці, і да канца шчырая.. Адчуй — і павее вецер паўднёвы. Не забывай пра смерць ніколі, Яна — мерка адрэзка быцця, Хоць часам прыходзіць вельмі раптоўна, Без запрашэння, без званка, без стуку. І не паспееш вымавіць ні гуку. Нібы дула каля скроні, пстрычка з трэскам затвора.. Памінальнае віскі і траска, усюды фрэскі І бацюшкава: «Сыне, спачывай з мірам!» А далей слёзы хорам пад карчмой. Адны ад зайздрасці, іншыя ад разлукі: Ну як жа без цябе пражыць гэтага жыцця мукі? Даруйце, мілыя, паняцця не маю. Пайду, вярнуся, зноўку пастарэю І зноў паўторыцца ўсё па крузе. Смерць — эстафета, перадаём яе адно аднаму. І вярнуўшыся з вандровак у мілы дом… Не ўспамінай пра смерць перад сном.