Мы знойдземся, як на канцэрце

Мы знойдземся, як на канцэрце, — Справа проста ў маёй ляноце. Я падумваю пра смерць — Смерць ікае на тым канцы. У джунглях нашы сыдуцца сцежкі — Скокнем у вадаспад страсцей. У палёце заблытаем стропы, Зраўняем мяжу хуткасцей. Усё забудзем, як пасля прыходу, Ці на выхадзе на эшафот. Ты заўважыш — мільгае свабода, Як пры фарах уначы катафот. Мы па тонкім лёдзе, як кардонка, Асцярожна, як махаон. Будзем спрачацца да адурэння звонка, Лепей бы — да тваіх хаўтур. Не прычулася, так, я сур'ёзна. Грэх кідаць цябе ў гэтым пекле. Пасля апошняга цыкла вянознай Я цябе там адразу знайду. Калі раптам не знойдзецца дарога, Хай па памяці ўзгадае Арфей. Доўга будзе стаяць ля парога, Бачачы аблічча Эўрыдыкі сваёй. У гэтай вечнай зямной каруселі Мы знойдземся — не думай пра тое. Я, ікнуўшы, кіну выклік смерці — Яна, скінуўшы, адпіша — потым!)