Свет рэчаў

О свет, ты такі вялікі! Але разам з тым і малы. Стары, што пражыў жыццё, Які не стаміўся Ні кроплі ад вякоў, Што ляцяць праз пальцы. Ад жменькі дурняў, Што паляць масты І бегаюць ўрассыпную Па норах, хто куды. Ты намякаў ім мімаходам: «Апамятайцеся, спадары. Я праліў тоны слёз Ад газавых атак. Я вам кажу ўсур'ёз… Даю ўжо каторы знак…» Галяць са шчакі Квадратных міль лясы. Аслеплыя шчанюкі… Хоць бачаць усё вочы. Па венах водных рук Пускаюць гераін. Я хворы! Столькі мук Цярплю, на жаль, адзін… О брат з вечных мар, Аслабі трохі ўладу. Хай стану Я ўсур'ёз… Не дай усяму прапасці…