Życie to wojna ze światem

Życie to wojna ze światem. No albo z własną wagą. Jak pozostać trzeźwym, Walcząc z ciągłym stresem. Wiek to mały wózek, Kiedy doświadczenie obtarło ramiona Ciężarem wiecznych problemów. Nie waż się mu sprzeciwiać. Porządek to rzecz pozorna. Inaczej ułożony chaos. «Idealnie» — to nie slogan, a wirus. Przeżerający podniesiony żagiel. Nadzieja to przyjemna słodycz. Jak pajda gorącego chleba. Dla jelit tak sobie, nie bardzo. Tak, nie wolno. Ale wierzymy ślepo. Życie to pokój z wojną. Bardzo chwiejny, ale jakby nastrojony. Świat ugnie się pod tymi, którzy są spokojni. Świat pozdrawia, pokojowy wojowniku.