Długo szedłem do ciebie, nie wiedząc, czy trzeba

Długo szedłem do ciebie, nie wiedząc, czy trzeba. Wolę dzieliłem na części. Czas na zera. Długo od ciebie uciekałem. I oto jesteśmy bliżej. Kłaniam się przed tobą jak najniżej.. nie dlatego, że zachowywałem się bezwstydnie. A dlatego, że niemo gardząc większością, Gotów być choćby wilkiem samotnikiem, choćby wędrownym riszim, Byle tylko zapomnieć haniebne pokrewieństwo Z tą oto masą, co tylko śpi i dyszy.. Nie przyjmować wszystkiego - odpychać ciebie… Udowadniając wszystkim: jestem tu i tam też jestem. Ja zamiast was, ja z gęby lepiej wyszedłem… Nieswojo…a ty patrzyłeś na wszystko w smutku, Kochając, mając nadzieję, wierząc, że jednak przejrzę… Nie znaliśmy się przez tyle lat! No jak… przynajmniej osobiście. Przychodzili różni, ciągnęli do „wyższych sfer”. A wiesz, mnie i tak było świetnie. Jest miejsce, gdzie przetartym szlakiem Nijak się nie przejdzie. Choć jak na dłoni. Zdawałoby się — tylko rękę wyciągnąć. Tylko kto ją poda, twojej wcale nie widać… I dobra. I ani trochę nie przykro. Z dokuczliwą złością, patrzcie, jaki on! I znowu jak zawsze wszystko sam - pod nosem zjadliwie. Przez zęby leje się cedzona żółć. I tak już wyszło - na ustach wszystkich, Byłeś zawsze wszystkim tym, co chciałem spalić, Ale szukałem dalej w granicach rozsądku. I wiesz - tyyy to wiesz! - częściej znajdowałem. Ale za każdym razem jakby nie do końca.. Ty, sto żyć dawszy - pochłonąłeś. Ale ja prosiłem cały czas po godzinach. Uśmiechasz się, patrząc w moje wnętrze. A ja rankiem rozmawiam z tobą jak z przyjacielem. Cieszysz się do łez z nieba z moich niezliczonych wysiłków. Ode mnie modlitwa - a od ciebie wiadro miłości. Takiej, by się pieniła, by radość od ucha do ucha Białymi wąsami spływała po skórze. Zejdę z kamienia o czterdziestu piętrach Twój uśmiech tak po prostu rozdać przechodniom. Po drodze do ciebie złapałem, kogo zdążyłem. Ktoś XO, a ktoś Araspel. Tym, co słyszeli o twojej potężnej woli - Uczciwie przekazałem wszystkie lokale kontaktowe i możliwe hasła. Dojdę, nie bój się, tylko ty świeć. Przecież tu iść tyle co nic - już jestem w drodze. Nie jestem sam - z tobą nie jesteśmy sami. Zmiłuj się, Panie, ocal i zachowaj..