Я доўга ішоў да цябе, не ведаючы, ці трэба

Я доўга ішоў да цябе, не ведаючы, ці трэба. Волю дзяліў на долі. Час на нулі. Я доўга ад цябе ўцякаў. І вось мы сталі бліжэй. Схіляюся перад табой як мага ніжэй.. не таму, што паводзіў сябе бессаромна. А таму, што, моўчкі пагарджаючы большасцю, Гатовы хоць ваўком-адзінокам, хоць вандроўным рышы, Абы толькі забыць ганебнае сваяцтва Вось з гэтай масай, што толькі спіць ды дыхае.. Не прымаць усяго - адштурхоўваць цябе… Даводзячы ўсім: я тут, і там я таксама. Я замест вас, я лепш удаўся мордай… Не па сабе…а ты глядзеў на ўсё, смуткуючы, Любячы, спадзеючыся, верачы, што я ўсё ж празру… Мы не былі знаёмыя столькі гадоў! Ну як… прынамсі асабіста. Хадзілі ўсялякія, цягнулі ў «вышэйшае грамадства». А ведаеш, мне і так было выдатна. Ёсць месца, дзе пратаптанай сцежкай Прайсці ніяк не выйдзе. Хоць як на далоні. Здавалася б, ды тут рукой падаць. Вось толькі хто падасць, тваёй зусім не відаць… І няхай. І ні кроплі не крыўдна. З дакучлівай злосцю, гляньце, які! І зноў як заўсёды ўсё сам - пад нос з'едліва. Праз зубы льецца працэджаная жоўць. І так ужо выйшла - у кожнага на языку, Ты быў заўсёды ўсім тым, што мне хацелася спаліць, Але працягваў шукаць у межах разумнага. І ведаеш - тыыы ж ведаеш! - часцей знаходзіў. Але кожны божы раз быццам бы не дакладна.. Ты, сотню жыццяў даўшы, - праглынуў. Але я прасіў увесь час звышурочна. Ты ўсміхаешся, гледзячы ў маё нутро. А я раніцай размаўляю з табой як з сябрам. Ты рады да слёз з нябёсаў маім незлічоным патугам. З мяне малітва - а з цябе вядро любові. Такой, каб пенілася, каб радасць да вушэй Белымі вусамі сцякала б па скуры. Спушчуся з каменя ў сорак паверхаў Тваю ўсмешку проста так раздаць мінакам. Я па дарозе да цябе схапіў, каго паспеў. Хтосьці XO, а хтосьці Араспел. Тым, хто чуў пра тваю магутную волю, - Я шчыра перадаў усе яўкі і магчымыя паролі. Дайду, не бойся, толькі ты свяці. Ды тут ісці ўсяго нічога - я ўжо ў дарозе. Я не адзін - з табой мы не адны. Памілуй, Госпадзе, ратуй і захавай..